Sander Versluys

Een moment om nooit te vergeten

2011-12-27T11:35:00.002+01:00

Ik kan niet zeggen dat het een droom was die eindelijk werkelijkheid werd. Het hele idee was nooit eerder bij me opgekomen zelfs. En had ik geweten hoe geweldig het is, dan gok ik dat het sneller tot slapeloosheid had geleid dan tot door slaap gestimuleerde vergezichten. Maar gisteren gebeurde het dan toch, in een onbewaakt ogenblik. Voor het eerst in mijn leven staarde ik recht in de anus van een orang-oetan.

We zijn op Sumatra. Indonesië dus. En in Bukit Lawang zijn er orang-oetans in overvloed. Een stuk of zesduizend zwerven er door de bossen die het plaatsje omzomen. Het kost dan ook niet al te veel moeite om er een aantal tegen het lijf te lopen. Een stuk of tien zagen we er gisteren in het wild. En één kwam precies boven mijn hoofd langs een liaan naar beneden. Vrij zicht had ik dus op het eerder gememoreerde lichaamsdeel.

Hoewel ik op zich niet specifiek 'anus-minded' ben, maakte zich een euforisch gevoel van mij meester. Het was een groots moment. Een moment om nooit te vergeten. Een beetje harig, dat wel. Roodharig om precies te zijn...

Als ik op dat moment niet was gebeld

2011-12-08T13:50:00.002+01:00

2011. Het jaar begon voor mij op de kop af 365 dagen geleden. We waren in een kledingzaak in New York met een iets alternatief assortiment. Terwijl ik me afvroeg of Miriam wel de juiste doelgroep vormde, was ik tegelijk vooral blij dat we ons binnen bevonden en niet buiten. New York in de winter was een slecht idee gebleken. Hoewel pas enkele dagen later echt hel en verdoemenis zou losbreken met bergen sneeuw van ongekende proporties, was het koud. Bitterkoud.

Ik had mijn gebruikelijke pose aangenomen voor bezoekjes aan kledingwinkels die een zitje voor mannen ontberen – iets dat wat mij betreft overigens een 'must have' is – en hing dan ook semi-casual tegen een rek geleund, terwijl Miriam door het daarin gerangschikte aanbod snelde. Er naderde een verkoopster. Ze leek op zangeres Mieke van De Gigantjes bedacht ik, terwijl ik haar suikerspinkapsel bestudeerde. De vrouw knoopte een praatje aan. Ze kende Europa. Was ooit eens in Duitsland geweest.

Al snel raakte ik verwikkeld in een geanimeerd gesprek. Het is vreemd om terug te denken aan dat specifieke moment. Ik weet nu dat seconden later mijn telefoon zou gaan en het leven een onvermoede wending zou nemen, maar op dat moment voelde ik misschien wel voor het eerst sinds ons vertrek uit Nederland – twee dagen eerder – een gevoel van ontspanning. Iets van vakantie. Lekker om weg te zijn. We waren voor drie maanden vertrokken en de stress van de afgelopen weken was nog alom tegenwoordig.

Als ik op dat moment niet was gebeld, was 2011 het jaar geweest waarin we een geweldige reis maakten door Midden-Amerika. Het jaar waarin we verliefd werden op Nicaragua, waarin we nota bene na vijftien jaar besloten te trouwen, waarin het zakelijk voor de wind ging en waarin oma weliswaar overleed, maar na een lang leven, dat behalve een aantal extreme dieptepunten, toch vooral ook een hoop gelukkige momenten had gekend. Als ik op dat moment niet was gebeld.

Maar mijn telefoon ging wel. En een dag later waren we terug in Nederland om de begrafenis van mijn moeder voor te bereiden. Dat het alweer een jaar geleden is, dat verbaast me. Hoe snel een jaar gaat. Hoe snel je went ook aan een nieuwe realiteit. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan mijn moeder denk en minstens eens per week mis ik haar tot in het diepst van mijn wezen, maar het went wel. En 2011 was ondanks alles een goed jaar. Een jaar waarin alle emoties ruimschoots waren vertegenwoordigd.

Dat is leven.

Ik heb geleefd. Weer een jaar.

Een woest tollende homp vlees

2011-10-28T22:18:00.006+02:00

"Wel godverdomme! Mongool! Ja, dat ben je! Je bent een kankermongool en je moet uit je doppen kijken! Uit je doppen! Je ziet me toch?" De oververhitte man maaide met zijn armen wild in het rond. Zijn buik, die een behoorlijke omvang had, zwiepte er als in slow motion net een fractie achteraan. Hij was daarmee feitelijk een woest tollende homp vlees, die al briesend en schuimend een scheldkanonnade afstak tegen een Amsterdamse taxi die achter het centraal station zojuist bijna over zijn tenen was gereden. "Kankermongool," schreeuwde hij nogmaals.

Op dat moment draaide de chauffeur van de bewuste taxi zijn raampje naar beneden, stak zijn hoofd naar buiten en riep de woesteling met een vet hoofdstedelijk accent en een metersbrede glimlach toe: "Hé, Sjaak! Jou heb ik lang niet gezien! Hoe is het met je?" De verwarring bij Sjaak duurde luttele seconden, terwijl zijn gezichtuitdrukking transformeerde van onweer naar ongemak. Uiteindelijk wist hij iets uit te brengen. "Kees," zei hij bedremmeld, terwijl hij probeerde ook een lachje te produceren. "Wat leuk om je te zien. Zit je nog steeds op de taxi, joh?"

'Al een aantal keer beetgenomen'

2011-10-12T22:52:00.007+02:00

Paul is voor het eerst niet op de camping in Zuid-Frankrijk, zoals eerder gememoreerd, maar in Thailand. En alles is nieuw. Voor de meest voorkomende 'tourist traps' had ik hem gewaarschuwd, maar minstens één heb ik toch over het hoofd gezien. Vanuit Bangkok bereikte mij vanmiddag dan ook het volgende bericht:

"Al een aantal keer beetgenomen. Stonden met de tuk-tuk ineens voor een winkeltje?! Weten dus niet meer wie we kunnen vertrouwen."

Heerlijk herkenbaar voor iedereen die er wel eens is geweest: 'You want shopping?' Overigens luidde mijn belangrijkste advies vooraf: neem één keer een tuk-tuk voor de leuk en ga daarna voor taxi's met een werkende meter. Al met al ben ik overigens best jaloers. Ik zou Bangkok maar wat graag nog een keer voor het eerst beleven. Zelfs vanuit een tuk-tuk met roekeloze, onbetrouwbare chauffeur...

Een absoluut historisch moment

2011-10-08T13:06:00.005+02:00

"Nog even een laatste vraag…" Paul aan de telefoon. "Ik heb gehoord dat je in Bangkok bij aankomst iets met contant geld moet betalen? Een visum of zo?" Ik antwoordde dat hij waarschijnlijk in de war was met de vertrekprocedure. Dan moet je op het vliegveld van Bangkok inderdaad contant de 'airport tax' afrekenen. "Wanneer vertrekken jullie?" vroeg ik. "Over een uur," reageerde Paul. "Realiseer je jezelf dat dit een absoluut historisch moment is?" informeerde ik retorisch. Paul beaamde desondanks.

Al honderd jaar gaan de vakanties van Paul naar hetzelfde huisje op dezelfde camping in Zuid-Frankrijk. En al honderd jaar probeer ik hem te bewegen ook eens andere plekken op deze wereld een kans te geven; ik schreef er al eerder verhalen over. Paul zei dan steevast: "Ik heb toch Google Earth!" Het leek hem gewoon helemaal niets. Alles buiten Europa – met uitzondering van de Verenigde Staten – stond gelijk aan erg ingewikkeld, waarschijnlijk smerig, op zeker onwelriekend en vooral ook onverstaanbaar. Waarom zou je jezelf zoiets aandoen?

En nu zit hij dus samen met Christien op Schiphol, te wachten op een vlucht naar Bangkok. Een wonder is het en niets minder dan dat. Het is wel te hopen dat ze zwembandjes hebben ingepakt, want Thailand in het regenseizoen... Hmmm… Misschien had de timing net een tikje strakker gekund.

Toch even Grieks benauwd

2011-09-20T14:30:00.003+02:00

Cruisen. Het staat haaks op de vakanties zoals we die normaal gewend zijn. Waar we doorgaans een vliegticket boeken naar een verre bestemming en dan maar zien wat er op ons pad komt, ligt nu niet alleen de route vast maar zijn ook alle tijden vooraf bepaald. De tijden van aankomst en van vertrek wel te verstaan. Op een dag als vandaag - we zijn op het Griekse eiland Santorini momenteel - is dat niet zo'n probleem. We meerden rond half acht vanochtend aan en dienen ons uiterlijk om half negen vanavond weer te melden. Die tijdspanne is ruim voldoende om foto's te maken van witte huisjes en kerkjes met blauwe koepels en - in het geval van Miriam - nog twee jurken en een tas aan te schaffen. Gisteren lag dat net even anders.

We arriveerden vroeg in de ochtend in Katakolon, zo'n veertig kilometer van Olympia en zouden uiterlijk om half twee weer het ruime sop kiezen. En omdat we ons natuurlijk niet laten verleiden tot georganiseerde excursies (omdat we een hekel hebben aan groepen, omdat ons tempo gewoon veel hoger ligt dan dat van de gemiddelde bejaarde en omdat we uit principe geen honderd dollar neertellen voor een busritje van een half uur en een sukkeldrafje achter een mevrouw die een bordje omhoog houdt met het cijfer negentien) besloten we de trein te nemen. De heenreis verliep soepeltjes, maar de terugreis bezorgde ons toch even wat angstige momenten. Twaalf uur zouden we weer vertrekken uit Olympia. Maar ja, dit is Griekenland!

Toen er om kwart over twaalf nog steeds geen trein te bekennen viel, kregen we het toch even Grieks benauwd. Tien voor half een. Vijf voor half een. Half een. In mijn hoofd ging ik onze opties na. Een taxi? In de verste verte niet te bekennen. Een local verleiden tot een ritje? De enige locals onder handbereik begonnen net aan hun vierde biertje. Vliegen naar Santorini in het allerergste geval? Miriam zocht voor de zekerheid vast het nummer op van de Port Authority in Katakolon. Niet dat het veel zou uitmaken, want kapitein John was de dag ervoor zeer duidelijk geweest: wie om half twee niet aan boord was, kon het bekijken. Juist op dat moment hoorden we in de verte het geboemel en getoeter dat ons als muziek in de oren klonk. Een zucht van verlichting en een klein kwartiertje speling was de eindscore.

Schattig treintje overigens waarin we zaten. Schattig personeel ook. Voor ik het wist zat ik bij de machinist en de conducteur op de bok, helemaal voorin. Want tja, dit is Griekenland! Daar kan dat gewoon. Peukie d'r bij, ook geen probleem ondanks een officieel rookverbod. Misschien is het echt geen slecht idee om hier weer de Drachme in te voeren. Want regeltjes en tijdschema's? Hmmm... Niet echt aan de Grieken besteed, zoveel is zeker.

'Please refrain from hand shaking'

2011-09-17T12:43:00.005+02:00

Eergisteren vertrokken we uit Rome en vandaag zijn we in Dubrovnik gearriveerd. Onze eerste dagen op zee zitten er dus op en het moet gezegd: de m/s Noordam is een prachtig schip. Het interieur ademt de sfeer van maritieme weelde. Een beetje in Titanic-stijl. Veel hoogpolig tapijt, rustieke kleuren, koper en kroonluchters. De dekken zijn van prachtig teak. Je wordt er bovendien in de watten gelegd. Er is dan ook bijna net zoveel bemanning als er passagiers aan boord zijn. De voedselvoorziening is van een bijzonder hoog niveau en dineren geschiedt op stand. Geen buffetten, maar restaurants met bediening. Strikte kledingvoorschriften gelden er bovendien. We treden dan ook aan in respectivelijk kostuums met stropdas en stijlvolle jurken.

De gemiddelde leeftijd? Tja, die is wel wat aan de hoge kant. Je kunt eigenlijk rustig stellen dat we tijdelijk in een drijvend bejaardenhuis verblijven. Alleraardigste oudjes overigens. Gegoede burgerij bovendien. Maar we vallen al met al wel op door ons gebrek aan rimpels en onze soepele tred. Niet dat onze bejaarde medepassagiers zich overigens alleen in een rolstoel voortbewegen. Allerminst! Op dek drie wordt zelfs stevig gewandeld. Dat begint in alle vroegte, kent een piek tegen het middaguur en komt rond drie uur dan weer goed op gang. Hele hordes oudjes proberen er - in sportkledij - steunend en transpirerend de pas in te houden.

Wellicht heeft het te maken met de gemiddelde leeftijd, die dus wat aan de hoge kant is, maar er heerst bij Holland America Line een enorme angst voor bacterien. Om de paar meter tref je een standaard met desinfecterende gel voor de handen. Daarvan wordt gretig gebruik gemaakt. Dat de angst wel wat doorslaat af en toe, moge blijken uit het volgende: wij ontvingen gisteren een verzegelde enveloppe met de uitnodiging om vanavond cocktails te drinken met kapitein John Scott. Onderaan de persoonlijke en schijnbaar felbegeerde uitnodiging staat de volgende zinsnede: "As a general precaution, please refrain from hand shaking at this event in an effort to avoid transmission of common person to person germs."

We hebben bedacht dat we kapitein John ter compensatie dan maar een goede lik in zijn nek geven...

'Where’s the Bengo Museum?'

2011-07-21T01:03:00.007+02:00

Het kwam met bakken uit de hemel. Desondanks had ik de fiets gepakt. Niet alleen hou ik gewoon heel erg van fietsen, trams hebben bovenal de neiging om nogal klam aan te voelen tijdens een hoosbui. Dus daar stond ik, in de stromende regen, netjes te wachten voor het stoplicht recht tegenover het Amsterdamse Rijksmuseum. Een stoplicht dat aftelt tot groen. Nog 39 seconden, zag ik.

Ik was niet alleen. Naast mij stond een jonge vrouw met haar fiets en een enorme paraplu, die ze slechts met moeite in bedwang wist te houden. Behalve dat het stortregende, trok er ook een halve orkaan over de stad zo leek het. De wind geselde het regenscherm dat mijn buurvrouw meetorste. Ze hing over haar stuur en had aan één hand nauwelijks genoeg om weerstand te bieden. Nog 37 seconden.

Het geluid van al dat natuurgeweld was oorverdovend. Daar kwam nog het geraas van de auto’s bij, die voorbij raceten en van hun banden vooral die door diepe plassen ploegden. Het zicht was inmiddels ook minimaal. Daardoor had ik de man die opeens naast ons stond te roepen, niet eerder gezien. Hij had het op de vrouw met de paraplu voorzien. "Ma'am!" schreeuwde hij. Ze reageerde niet. "Ma'am!" Nog 31 seconden.

Een toerist, begreep ik. Altijd gezellig. Een Amerikaan bovendien, zo te horen. Hij was van middelbare leeftijd en zag er iets onverzorgd uit. Keurig postuur – zeker voor een inwoner van de Verenigde Staten –, maar groezelig. Ongeschoren. Hij had iets viezigs. Ik bedacht dat de man waarschijnlijk ook onaangenaam rook en was op slag blij met de regen, die dat verbloemde. "Ma'am, excuse me!" probeerde hij nog eens. Nog 28 seconden.

De vrouw had inmiddels door dat het geschreeuw dat via haar rechteroor doordrong, voor haar was bedoeld. Ze bewoog de enorme paraplu, die haar blikveld minimaliseerde, iets naar links en staarde met glazige ogen naar de Amerikaan. Bij hem zag ik vooral opluchting. Eindelijk had hij contact. De man deed nog een flinke stap naar voren, waardoor hij zich inmiddels ruimschoots in haar 'comfort zone' bevond. Het volume van zijn stem werd er niet minder op. Nog 25 seconden.

"Where's the Bengo Museum?" tetterde hij in het oor van de vrouw met de paraplu. Ze keek hem niet begrijpend aan. "The Bengo Museum," herhaalde de toerist zo mogelijk nog harder. Ze schudde langzaam haar hoofd en informeerde iets ongemakkelijk: "De wat mjoesiejoem?" Hij dreigde op slag zijn geduld te verliezen. Deze toerist leek me sowieso van het licht ontvlambare type. Hij zoog een verse teug lucht naar binnen en gilde zo luid hij kon: "THE BENGO MUSEUM, MA'AM!" Nog 20 seconden.

Ook de vrouw dreigde nu uit haar rol te vallen. Ik voelde met haar mee. Amerikanen lijken wel vaker de neiging te hebben om alleen maar harder te spreken, wanneer ze niet worden verstaan. Harder, niet noodzakelijkerwijs duidelijker. Tegelijk vroeg ik me – net als de vrouw naast me, schijnbaar – af waarnaar hij nou precies op zoek was. "Wat is de Bengo mjoesiejoem?" probeerde ze nog. Er kwam letterlijk stoom uit de neusgaten van de toerist. Nog 15 seconden.

Ik zag hoe de spieren in het lichaam van de man samentrokken uit pure ergernis. Hij balde zijn vuisten, terwijl het regenwater over zijn verzopen hoofd naar beneden gutste. "What the hell is this?" schreeuwde hij geïrriteerd in het oor van de vrouw. "How come you don't know Bengo? He's your guy, right? You know, Bengo? The painter? The bloody potato-artist? With the sunflowers and all? Come on, you gotta be kidding me! Now tell me: where’s the bloody fucking Bengo Museum?" Nog 10 seconden.

Ze schudde haar hoofd. Het kwartje wilde niet vallen. Zelf voelde ik me niet geroepen om te hulp te schieten. "Aai doont noo wat joe mien," zei de vrouw met een hautaine ondertoon. "Aaim sorry!" Het laatste klonk niet bepaald oprecht. Vervolgens wendde ze haar hoofd af, ten teken dat het onderhoud met de toerist wat haar betreft voorbij was. Hij trok zich daar echter niets van aan, zette nog een halve pas naar voren en voegde haar toe: "You piece of shit!" Nog 5 seconden.

De Amerikaan draaide zich om en liep stampvoetend weg in de richting van de PC, onderwijl nog altijd vloekend en tierend. De vrouw met de paraplu staarde hem verbouwereerd na. De traan die vanuit haar linkeroog naar beneden liep, had net zo goed een regendruppel kunnen zijn. Groen.

Op jacht naar koolwitjes

2011-07-06T00:18:00.003+02:00

De benedenbuurman in Amsterdam heeft vorig jaar in zijn minituintje voor de deur een vlinderstruik neergezet. Inmiddels staat die volop in bloei en is de lucht in de wijde omgeving zwanger van de honingachtige geur die zo kenmerkend is voor deze plant. Een geur die me mee terugvoert naar mijn vroege jeugd. Ik zie ons rennend in de steeg achter het huis aan de Lindendreef. Met schepnetjes, op jacht naar koolwitjes. Dezelfde schepnetjes die we in de lente gebruikten om kikkervisjes mee te vangen.

Ik val. Kusje van mijn moeder op mijn knie en het is weer goed...

Idioot besluit over playlist Radio 2

2011-06-30T23:00:00.008+02:00

Ik vind mijzelf bepaald niet activistisch en ik loop al helemaal niet te koop met mijn politieke voorkeuren. Dat vind ik ook niet kies, gezien de publieke rol die ik in veel gevallen speel. Als voice-over van een nieuwsprogramma, maar zeker ook als radiomaker behoor je in mijn visie een neutraal profiel te hebben als het gaat over links, rechts of recht door zee. Juist daarom wil ik nu wel van me laten horen.

De Tweede Kamer heeft een motie aangenomen waarmee Radio 2 wordt gedwongen om minimaal 35 procent Nederlands product te draaien. Ik vind het ronduit schandalig dat de politiek meent zich met de inhoudelijkheid van de publieke omroep te kunnen bemoeien. Los van het feit dat het managen van een radiozender een vak is, is het eng als politieke partijen directe macht uitoefenen op het eindproduct van media. Publiek of niet.

Tot nu toe beperkte het commentaar zich tot algemene termen als 'linkse kerk', wanneer in Den Haag het ongenoegen werd geuit over de aanpak in Hilversum. Dat mag. Ook de baas van de NPO zelf, Henk Hagoort, liet zich in het verleden vergelijkbaar uit. Hij kwalificeerde de toenmalige actualiteitenrubrieken als 'drie keer De Volkskrant'. Je kunt in dat soort termen met elkaar sparren. Daar is helemaal niets mis mee. Een heel ander verhaal wordt het als de politiek gaat ingrijpen.

Het lijkt in dit geval misschien onschuldig. Iets meer Nederlandse muziek draaien, hoe erg is dat? Maar wat is de volgende stap? Instemmen met deze bemoeienis, betekent instemmen met een glijdende schaal. Bepaalt Den Haag straks de uiterste houdbaarheidsdatum van Sacha de Boer? Moet Een Vandaag voor uitzending het draaiboek overleggen? Kan de coalitie ingrijpen als er bij Nieuwsuur onwelgevallig dreigt te worden bericht over een bewindspersoon?

We kijken allemaal met lede ogen naar Italië, waar Silvio Berlusconi er in is geslaagd om zowel de publieke als de commerciële omroepen volledig naar zijn hand te zetten. We hebben allerlei uitgesproken meningen over landen waar een gebrek is aan persvrijheid. We gaan naar Afghanistan om daar democratie te brengen. Dat valt mijns inziens allemaal niet te rijmen met een idioot en in potentie zelfs gevaarlijk besluit over de playlist van Radio 2.

De media is een zelfregulerende bedrijfstak en moet dat blijven. Radio 2 was bij de laatste meting van de luistercijfers bovendien de derde zender van Nederland met een marktaandeel van 9,6 procent en hoeft alleen 3FM en Radio 538 voor zich te dulden. Daaraan mag je op z’n minst de conclusie verbinden dat de luisteraars van Radio 2 erg tevreden zijn. Het station floreert en er is dus ook vanuit dat perspectief geen enkele reden voor politieke actie.

Tenslotte benadeelt Den Haag met de aanname van de motie vandaag het in Nederlands product gespecialiseerde radiostation 100%NL. Een station dat nota bene is ontstaan doordat de politiek het destijds al niet kon laten met zogenoemde geclausuleerde FM-kavels enige invloed uit te oefenen op hetgeen er in de ether te horen is. Feitelijk worden publieke kavels vanaf vandaag dus ook geclausuleerd en dat is oneerlijk. Je kunt niet tijdens de wedstrijd de spelregels veranderen.

De laatste jaren heb ik als stem van Hart van Nederland en Shownieuws, als radiomaker bij Decibel en als nieuwslezer bij het ANP voor commerciële media gewerkt. Maar mijn carrière begon ooit als presentator bij de publieke NCRV. Ook toen al nam ik de instandhouding van mijn neutrale profiel bijzonder serieus. Met terugwerkende kracht verlang ik alleen al op grond daarvan dat Den Haag zich bij wijze van tegenprestatie niet mengt in de afwegingen die Hilversum maakt.

In een volwassen democratie houdt de politiek zich verre van inhoudelijke bemoeienis met de media. Als we toestaan dat dit principe wordt losgelaten, is het einde zoek.

Gewoon met de billen bloot

2011-06-13T10:16:00.002+02:00

"Is het een cadeautje?" informeerde de jongen op het toontje van iemand die de vraag al honderdduizend keer had gesteld. Ik twijfelde. Een snelle blik over mijn schouder leerde dat ik de enige was bij de kassa. Ik hoefde me niet bezwaard te voelen omdat ik andere mensen ophield. Waarom zou het geen cadeautje zijn? Ik kon het verpakkingsmateriaal thuis bij het oud papier voegen, vanuit milieuperspectief een goede 'second best'. De jongen zou bovendien de mogelijkheid hebben om zijn inpakvaardigheden te etaleren en zelf zou ik er op staan als iemand die de creativiteit bevordert van één of meerdere kinderen in zijn directe omgeving. Ik mijmerde over de vraag of het dan een verjaardagspresentje zou zijn. De beloning voor het behalen van een veterstrikdiploma misschien? Hoe oud moest je eigenlijk zijn om dit leuk te vinden? Vanuit mijn ooghoek loerde ik naar het kleinood dat op de counter voor me lag, in de hoop dat er een leeftijdsindicatie op het etiket zou staan. Helaas.

De vraag hing nog altijd tussen ons in. Wat het nou een cadeautje of niet? De jongen keek me verwachtingsvol aan, terwijl iets van opkomend ongeduld in de uitdrukking op zijn gezicht begin door te werken. Ik schraapte mijn keel en besloot tegelijk niet kinderachtig te willen zijn. Gewoon met de billen bloot, niets om je voor te schamen, hield ik mezelf in gedachten voor. Dus haalde ik nog eens diep adem, om vervolgens te bekennen: "Nee hoor, ik ga er zelf mee aan de slag." De jongen grinnikte. Even vroeg ik me af wat voor lachje het precies was. Bevreemding? Medelijden? Hij boog zijn hoofd iets in mijn richting en reageerde: "Ik doe het ook hoor!" Ah, het was een lachje van herkenning dus. "Heerlijk rustgevend," voegde hij toe. Of ik wel een plastic zakje wilde? "Doe maar," zei ik, want misschien was niet iedereen zo ruimdenkend als deze jongeling en ik moest tenslotte toch weer de straat op. We rekenden af en ik bedankte hem hartelijk, terwijl ik het felgele tasje in ontvangst nam.

Een felgeel tasje van Intertoys. Met daarin een doos waterverf. Terwijl ik de winkel verliet, keek ik nog even schichtig om me heen.

Het verzamelde werk van wat filosofen

2011-05-30T16:51:00.000+02:00

Hij was gekleed in tweedelig grijs en ging dan ook goed op in zijn omgeving, die bestond uit een wat troosteloos industrieterrein nieuwe stijl. Geen zware machinerie, geen tweedehands autohandel bovendien, maar bedrijven met een vage technische associatie, gevestigd in vrijstaande betonnen dozen.

De man droeg een overhemd waarin een subtiel rood streepje was verwerkt. Dat moest ik hem dan wel nageven. Het ging hem verder goed, te oordelen naar de welstandszwemband die over zijn pantalon bulkte. In gedachten zag ik hem in een Audi. Lekker degelijk. De Volvo van de eenentwintigste eeuw, nietwaar?

Hij zou wel salesmanager zijn, gokte ik. Misschien zelfs directeur. Op zijn bureau wat kiekjes van de kinderen. Vermoedelijk ook een opzichtige presse-papier. En een boek met het verzamelde werk van wat aansprekende filosofen. Of iets met Boedha, zou ook kunnen. Ongelezen uiteraard, maar prima voor de uitstraling.

Hij stond aan de achterkant van het bedrijfspand, dat grensde aan een watertje. Iets dat het midden hield tussen een sloot en een gracht. De man genoot van de zon, zoveel was zeker. Een reflectiemomentje rond lunchtijd, bedacht ik. Even weg van het voetvolk, met een paar minuten helemaal voor jezelf.

Het allermooist was dat hij daarbij de eendjes voerde. Tsja, daar kan natuurlijk ook geen Socrates of Seneca tegenop…

Moeite om zijn achterwerk in bedwang te houden

2011-05-24T20:37:00.004+02:00

In Schiedam kijk ik door de ramen voor het Frans balkon recht op een skatebaantje. En daar is altijd reuring. Meestal van jongetjes. Met petjes. Ze komen in groepjes. Vandaag zijn ze met zes. Twee op een board, twee op een fiets, één op skeelers en één die er gewoon maar wat bij hangt. De laatste is een net iets te dikke jongen. Ik neem gemakshalve maar aan dat hij aanwezig is om mee te liften op het imago van zijn sportieve vrienden. Hij heeft hoogblond, stekelig haar en draagt een knalgeel t-shirt. Bij het lopen heeft hij moeite om zijn achterwerk in bedwang te houden. Het is dan ook nogal fors.

Even heb ik met hem te doen. Het is zo'n jongen die we allemaal wel kennen. Van vroeger. Van school.

Dan komen twee meisjes aangelopen. Volledig gestyled. Haar gedaan. Lippen gestift. Korte rokjes. Katalysator voor het verzamelde testosteron dat de jongemannen op het skatebaantje ongetwijfeld in een voortdurende wurggreep houdt. De consternatie is in ieder geval groot wanneer het vrouwelijk schoon wordt opgemerkt. De skaters vallen spontaan van de 'ramp', de jongens op crossfietsen rijden frontaal op elkaar in en het mannetje op skeelers gaat recht voorover. Op z’n knieën. Op het asfalt. Hij draagt geen beschermers, zie ik. Wel een korte broek.

Vijf verbouwereerde gezichten. Vanuit hun benarde positie zien de slachtoffers hoe het tweetal plaatsneemt aan weerszijden van de iets te dikke jongen in het geel. De meisjes slaan een arm om hem heen. Hij grijnst zijn tanden bloot. Het tafereel ademt iets van gerechtigheid.

Het bloed aan de knieën van het mannetje op skeelers schittert in de avondzon.

'Geef de bloemen maar water'

2011-05-23T03:14:00.001+02:00

We gaven samen de plantjes water in de tuin. Hoewel, eigenlijk deed hij het zware werk en gaf ik alleen wat aanwijzingen. En ik zorgde dat zijn gieter tijdig werd bijgevuld. Het was vlak nadat ik hem had geprobeerd te motiveren voor een partijtje voetbal. Hij wilde daar echter niets van weten, negeerde mij en de bal volkomen en richtte zijn aandacht op het afgesloten tuinhek. Van de klink in de deur ging een schijnbaar onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Staand op zijn tenen kon hij er net bij. Maar hoe hard hij er ook aan sjorde, het hek bleef dicht.

Het was mijn gehannes met de tuinslang dat hem uiteindelijk deed besluiten zijn ontsnappingspoging te staken. Met een provocerende glimlach op het gezicht kwam hij aangewaggeld. Een kort moment nam hij het tafereel in zich op, om vervolgens een minuscule gieter te voorschijn te toveren. Ik wees naar de struik met passiebloemen, die – hoewel nog klein – al vol in bloei stond. "Geef de bloemen maar water," spoorde ik hem aan. Hij nam het letterlijk, en goot het vocht uit over de felgele stampers. Even was ik jaloers op zijn ongecompliceerde wereldbeeld.

Een zondagmiddag met Bram. Hij wordt alweer twee.

'Slechter nieuws bestaat niet'

2011-05-18T16:49:00.011+02:00

Nog los van het feit dat het vaak ronduit irritant is wanneer mensen op luide toon in het openbaar een telefoongesprek voeren, verbaas ik me regelmatig ook over de inhoud van dergelijke conversaties. In de loop der jaren heb ik aardig wat blogs gewijd aan gesprekken via de telefoon die vlak voor, naast of achter mij werden gevoerd. Zo was er bijvoorbeeld de Affaire Ad en de - overigens vooral vermakelijke - Operatie Name Dropping, met in de hoofdrol een bekende stylist. Eergisteren plaatste ik nog het eenzijdige transcript van een gesprek over een poes en vandaag had ik alwéér een gevalletje.

Telefoongesprek op het Buiksloterwegveer, richting Amsterdam CS | Woensdag, 13:03 uur

"Ja, ik sta op het pontje! Ik ben er zo! Als jij nou blijft waar je bent…"
(…)
"Paar minuten! Echt waar. Enneh… hou je maar goed vast want ik heb heel slecht nieuws."
(…)
"Het is echt ontzettend slecht nieuws."
(…)
"Nee, dat wil ik niet zeggen. Niet over de telefoon."
(…)
"Nee, echt niet! Ik ga het nu niet zeggen. Ik ben zo aan de overkant."
(…)
"Als ik heel eerlijk ben: slechter nieuws bestaat eigenlijk niet."
(…)
"Ik hoop dat jij er geen hartaanval van krijgt, laat ik het zo stellen."
(...)
"Ja, daar ben ik serieus een beetje bang voor."
(...)
"Tuurlijk snap ik dat je het nu wilt weten."
(...)
"Ik zeg toch dat ik het niet ga zeggen?"
(...)
"Ok. tot zo!"
(...)
"Joehoe! En ik hoop echt dat je het overleeft!"

'Niks mis met jouw poes!'

2011-05-16T13:26:00.005+02:00

Telefoongesprek in de sneltrein naar Amsterdam, ter hoogte van station Delft | Maandag, 11:51 uur

"Ja met mij nog even. Ik heb net Charissa gesproken en je moet je poes halen!"
(…)
"Zij heeft daar geen zin in!"
(…)
"Zij wil niet langer op die poes passen. Je moet je ‘m echt halen!"
(…)
"Maar wat ga je nou doen?"
(…)
"Moet je even Said van de crèche halen, dan haal je je poes en dan kan je weer naar huis. Ok?"
(…)
"D'r is niks mis met jouw poes!"
(…)
"Ze wil het niet meer. Ik weet het ook niet."
(…)
"Ze gaat nou met die Roy!"
(…)
"Nee, die houdt niet van poezen."
(…)
"Ok, heel goed."
(…)
"We bellen. En niet vergeten, hè? Denk aan je poes!"

De geur van verse gier

2011-05-12T12:02:00.000+02:00

Grazige velden, door knotwilg afgeperkt. Een zee van knalgele boterbloem. Het getsjirp van uitgelaten weidevogels. En zelfs de vervlogen geur van verse gier.

Ik hou van de polder.

Met zorg de lippen gestift

2011-05-11T21:51:00.000+02:00

Twee dames op leeftijd. De zwaartekracht deed hun uitgedijde lijven bepaald geen goed. Terwijl ze richting een roltrap op het Amsterdamse centraal station strompelden, viel mijn oog op hun kuiten. Vier bonken wit vlees. Spataderen tekenden scherp af tegen de vale huid.

De dames zeulden een enorme reistas met zich mee. Knuistige handen met ouderdomsvlekken zag ik, die met moeite het gewicht torsten. De tas zwaaide bij iedere stap dan ook vervaarlijk uit balans.

De twee hadden een uitje, zoveel was zeker. Nadere inspectie leerde dat ze met zorg de lippen hadden gestift. De ogen waren opgemaakt en sprankelden zowaar. Ze lachten elkaar even ondeugend toe.

We hadden gedrieën net het perron bereikt – ik op ongeveer een meter achter hen – toen één van beiden een gedachte inviel. Er trok iets van een schrikreactie door de vrouw, die minder zichtbaar was overigens dan voelbaar.

Ze richtte een verontrustte blik op haar vriendin en informeerde fluisterend, maar duidelijk hoorbaar: "Heb je wel condooms meegenomen?"

Mijn favoriete dakloze en ik

2011-05-10T22:46:00.002+02:00

Toen ik zondag terugkwam van een weekje weg, werd ik als bij toeval in beslag genomen door mijn eigen weblog. Ik raakte verzeild in de reeks verhalen die ik sinds eind 2004 schreef over Geert-Jan, een Rotterdamse dakloze die jarenlang deel uitmaakte van mijn dagelijks leven.

Onbedaarlijk moest ik lachen om mijn eigen proza. Een gekke gewaarwording. Alsof ik vanuit een parallel universum opeens mijn eigen leven beschouwde. En dat van Geert-Jan.

Vaak heb ik me afgevraagd of hij nog in leven is. Onze laatste ontmoeting dateert van dik drie jaar terug. In en om de Karel Doormanstraat – lang zijn vaste werkterrein – is hij in ieder geval niet meer te vinden. We zijn elkaar uit het oog verloren, mijn favoriete dakloze en ik.

Zondag besloot ik een serieuze poging te zullen doen hem op te sporen. Inmiddels weet ik dat Geert medio vorig jaar nog onder de mensen was, in een time-outvoorziening in de Achterhoek.

De eerste stap is gezet. Ik mis die rare kwast een beetje…

[Zie ook: Dossier Geert-Jan]

Rechter mondhoek op half zeven

2011-03-22T10:19:00.009+01:00

Hij stond met twee grote bakken violen wat onhandig te zijn bij de lift in de hal. "Dat ziet er vrolijk uit," zei ik opgewekt. Hij haalde zijn schouders op. "Ach ja, het is lente," reageerde de man. "Heb je de lente in het hoofd?" vroeg ik ter bevestiging. "Nee, joh! Nee hoor," reageerde hij met grote stelligheid. "Ik heb iets anders in mijn hoofd." Een vale glimlach en een ongemakkelijke stilte volgden. Als het maar geen hersentumor is, flitste het nog door mijn eigen brein.

Het bleek een herseninfarct. Acht jaar geleden. Sindsdien had de man altijd een stekende pijn in zijn volledige rechter lichaamshelft. Het viel me nu ook op dat hij moeilijk sprak. Zijn rechter mondhoek hing op half zeven. Bijna zei ik zoiets als dat het toch fijn was dat hij nog in staat was met plantjes te zeulen, zoals je nagenoeg automatisch op zoek gaat naar het lichtpuntje in iemands misère. Maar toen bedacht ik dat ze hem waarschijnlijk gestolen konden worden.

Die klootviolen.

Observaties en overpeinzingen

2011-03-02T20:49:00.008+01:00

We staan op het punt om weer naar huis te gaan. En hoewel ik best wat blogs heb opgeleverd de afgelopen maanden, blijft het meeste van wat we meemaakten onvermeld. Eenvoudig omdat je niet alles op kunt schrijven. Een aantal observaties en overpeinzingen in deze laatste bijdrage vanuit Centraal-Amerika. Een werelddeel dat we veel hebben vergeleken met Azië. Vooral omdat we daar de afgelopen vijftien jaar zo vaak zijn geweest. Het belangrijkste verschil is toch wel het lokale voedsel wat mij betreft. Met uitzondering van de Filippijnen, waar gebraden knakworsten de boventoon voeren, kun je overal in Azië geweldig eten. En gezond vooral. Met veel groenten. Dat is hier wel anders. Het cliché van rijst en bonen is de bittere waarheid. En tortilla's natuurlijk. Op de vele markten die we zagen is fantastisch groen te koop. Maar waar het blijft, is een raadsel. Rijst en bonen dus, met kip. Dat dan weer wel. In Nicaragua komt die van de barbecue en is 'ie vrijwel zonder uitzondering bijzonder smakelijk. Omringende landen hebben helaas een voorkeur voor de frituur.

Een ander groot verschil met Azië - dit keer in het voordeel van Centraal-Amerika - is het klimaat. De temperatuur komt aardig overeen, maar de luchtvochtigheid is zoveel lager. Ik heb als rechtgeaarde zomerhater dan ook nauwelijks geleden. En da's wel anders als we in Maleisië, Thailand of India zijn. De lucht is hier lekker 'crisp'. Een minstens zo groot pluspunt is de mate waarin je als toerist in alle rust over straat kunt. Natuurlijk zijn er 'touts' op busstations en bij de aankomst van veerboten, maar verder word je bijna niet lastiggevallen. Wat een verademing was dat vaak. Locals die je nauwelijks een blik waardig gunnen. Niet uit desinteresse of vanuit een ander negatief sentiment, maar gewoon omdat het niet in de volksaard ligt. Je moet daarentegen wel meer op je tellen passen, want het is hier op sommige plaatsen ronduit gevaarlijk op straat. Maar met wat oud-hollandse alertheid kom je een heel eind. We hebben ons al met al geen moment onveilig gevoeld. Nou ja, een beetje bevreesd voor een 'highway robbery' was ik wel, maar onterecht zo is gebleken.

De wegen zijn overigens goed hier. Boven verwachting, eerlijk gezegd. Dat kun je lang niet altijd zeggen van de bussen die er over rijden. Die zijn oud, overvol en dragen voor een belangrijk deel bij aan het mondiale klimaatprobleem, volgens mij. Als je je afvraagt wat er met afgedankte schoolbussen uit Amerika en Canada gebeurt, dan heb ik het antwoord: die rijden allemaal hier! Het is werkelijk ongekend. Nooit gedacht dat er überhaupt zoveel schoolbussen zouden bestaan. De momenten waarop ze het vooral moeilijk hebben? Op berghellingen natuurlijk, maar ook op verkeersdrempels. Die laatsten zijn met name een uitdaging voor de vering. En ze hebben nogal wat drempels hier. Elk gehucht telt er minstens een stuk of tien, om over steden maar niet te spreken. Ze liggen op de meest onmogelijke plekken en zijn vaak ongemarkeerd. Er is zonder twijfel een verkeersdrempelmanie in Centraal-Amerika. Een fetisj misschien zelfs. Ook heel populair: golfkarretjes. Vooral op eilanden. Sterker: als er geen golfkarretjes rijden, dan is het geen eiland.

Ballonnen doen het hier net zo goed bij de kids als in Azië. We hebben er weer heel wat uitgedeeld. Slapen in een goed hotel kan nog voor minder dan vijfentwintig dollar op veel plaatsen. Georganiseerde excursies zijn daarentegen ronduit absurd duur. Nou houden we allebei niet van excursies, noch van groepen, dus we hebben er geen last van gehad. Maar tachtig dollar voor een duik in een 'hotspring', da's een beetje overdreven, toch? Nog zoiets geks met betrekking tot geld: met dollars betalen kan hier overal, maar probeer niet om een lokale munt te wisselen bij de buren. We lopen nog steeds met een flink pak Hondurese Limpira's rond, omdat niemand ze wil hebben. Maar op die eigenaardigheden na, die soms zelfs wel een beetje vervelend zijn, was het een lekkere reis. Vermoeiend met enige regelmaat, want reizen is niet hetzelfde als vakantie, maar zeer de moeite waard.

Na een valse start in december, zijn we blij dat we alsnog zijn vertrokken. Het plotselinge overlijden van mijn moeder, toen we net waren aangekomen in New York, heeft ons begin januari nog precies twee dagen echt dwars gezeten. Daarna was het goed. Ze was voortdurend in mijn gedachten en ik heb best een aantal heel verdrietige momenten gehad, maar al met al overheerst het gevoel dat ik liever hier was dan thuis. Wat dat betreft was de timing achteraf gezien misschien zelfs helemaal niet zo slecht, hoe raar dat ook klinkt. Er waren geen klussen en klanten die om aandacht vroegen. Ik had alle tijd om na te denken als ik daar zin in had, niks te doen als mijn hoofd er juist niet naar stond of afleiding te zoeken in de plek waar we op dat moment waren. Ik ben me meer dan ooit bewust geweest van de natuur en heb vaak gedacht dat ik meer met mijn moeders ogen naar de wereld keek dan voorheen.

En nu heb ik vooral zin om weer aan de slag te gaan! Vanaf maandag is mijn agenda weer vol. Lekker!

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Top 10 - Eten

2011-02-27T16:21:00.002+01:00

De inwendige mens. Bepaald niet onbelangrijk bij de (positieve) ervaring van een reis. Daarom hierbij de Top 10 Eten...

1. Café No Sé, Antigua | Guatemala
2. Suica Café, Flores | Guatemala
3. Creole Rotisserie Chicken, West End, Roatán | Honduras
4. Pizza John, El Castillo | Costa Rica
5. Irori, Cancún | Mexico
6. Terrasol, Granada | Nicaragua
7. Mercado Municipal, San Juan del Sur | Nicaragua
8. La Casita, Estellí | Nicaragua
9. Onbekende comedor, León | Nicaragua
10. Rose's, Little Corn Island | Nicaragua

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Top 10 - Experiences

2011-02-26T19:03:00.005+01:00

Met het einde van onze reis door Centraal-Amerika in zicht, is het tijd voor lijstjes! Want da's altijd leuk, toch? Lijstjes? Allereerst de Top 10 Experiences...

1. Little Corn Island | Nicaragua
2. Drive-in vulkaan Masaya | Nicaragua
3. Vrijdagmarkt Sololá | Guatemala
4. Uitzicht tempel IV, Tikal | Guatemala
5. Antigua | Guatemala
6. Vulkaan Concepción | Nicaragua
7. Uitzicht hotel Essence Arenal, El Castillo | Costa Rica
8. Poelen en rivier Semuk Champey | Guatemala
9. Pizza John, El Castillo | Costa Rica
10. Granada | Nicaragua

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Bijna een meter in doorsnee

2011-02-20T00:50:00.004+01:00

Ik ben een slechte visser. Of eigenlijk niet eens zo'n slechte visser, maar meer één met te veel mededogen. Toen ik zojuist met mijn handlijn een flinke rog dreigde te vangen, haalde ik snel binnen om het magnifieke dier te sparen. Bijna een meter in doorsnee was 'ie, majestueus zwierend over de bodem. Af en toe krulden de randen van zijn vleugels even om in de stoming van het water. Ik was direct gebiologeerd. Wat een prachtig beest. Het restant van de sardines die ik voor één Belize-dollar had gekocht als aas, gebruikte ik om de aandacht van de rog vast te houden.

"Dit is geen vissen," concludeerde Miriam, terwijl ze mijn verrichtingen op het puntje van de pier kritisch gadesloeg. "Dit is gewoon voederen." Minzaam moest ik toegeven dat ze gelijk had. Ok, ik ben een slechte visser...

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Een aangenaam soort niets

2011-02-19T21:43:00.005+01:00

Vanuit de diepte klonk een donker geluid. Het was meer gegrom dan gebrul. Toch was het afkomstig van een kolonie brulapen die zich rond dit tijdstip, midden op de dag, verscholen hield in het woud. Verder hoorde ik alleen het ruisen van de wind door het bladerdak, dat zich meters lager bevond. Ik genoot van het uitzicht, vanuit mijn eigen schuilplaats op de enige vierkante meter schaduw die voorhanden was. Aan de horizon torenden twee tempels nog net boven het loof uit. Verder was er alleen die enorme zee van groen, die scherp aftekende tegen de helblauwe hemel. Vele kilometers ver kon ik zien, maar niets wees op de nabijheid van een actuele beschaving. Zelfs de lucht was verschoond van vliegtuigstrepen. Het was alsof de tijd stil stond. Alsof het heden er niet toe deed. Alsof er van hier en nu even helemaal geen sprake was. Een aangenaam soort niets, dat ik voelde tot in het diepst van mijn wezen, terwijl ik probeerde er nog wat extra van op te snuiven.

Het uitzicht vanaf Tempel IV in Tikal is magisch. Vijfenzestig meter boven de junglevloer, waar eens een enorme stad floreerde en waar nu brulapen de dienst uitmaken. Ik haalde nog eens diep adem. Wat een heerlijk vacuüm.

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Net genoeg plaats voor twee gringo's

2011-02-15T21:43:00.008+01:00

Het antwoord op de eerder door mij gestelde vraag hoeveel mensen er in een bus passen, was niet volledig. Sterker, de vraag zelf was niet helemaal correct. Als er in Guatemala echt helemaal geen enkele ruimte meer is ín de bus, zelfs niet voor de meest uitgemergelde anorexia-patiënt, dan kunnen er altijd nog passagiers óp de bus. Op het dak dus. Ik spreek uit ervaring.

Krap een half uur nadat we waren begonnen aan een wandeling van Lanquín naar het magische Semuc Champey - verscholen in de Guatemalteekse jungle - over een afstand van tien kilometer, waren we blijer dan ooit dat een minibus langszij kwam. Het zweet stond op onze ruggen na een klim die twee dagen later nog steeds behoorlijk voelbaar is in de bovenbenen en kuiten.

De bus was afgeladen. Voller dan vol. Maar bovenop was, naast een enorme vrieskist die schamel vastgesnoerd op weg was naar een nieuwe eigenaar, nog net genoeg plaats voor twee gringo's. En zo ging het hobbelend en wel over een slecht onderhouden, deels door slagregens weggespoelde 'dirtroad' richting onze bestemming. Volstrekt onverantwoord natuurlijk, maar mooi om mee te maken.

Semuk was overigens mooier. Stukken mooier zelfs. De attractie bestaat uit een kalkstenen brug waar een flinke rivier op af dendert. Het meeste water verdwijnt ondergronds, om enkele honderden meters verder al kolkend weer een weg naar boven te vinden. Een restje sijpelt - aangevuld met wat additionele stroompjes - over de brug in een serie azuurblauwe poelen, die trapsgewijs naar het eindpunt leiden.

De reis terug naar Lanquín beleefden we met minstens twintig anderen, opeengepakt in de bak van een pick-up. Er hadden naar Guatemalteekse maatstaven nog makkelijk twintig man bij gekund, als je het mij vraagt...

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Een koelbox in perfecte balans

2011-02-11T23:52:00.004+01:00

Er hing een bijzonder soort serene rust. En dat terwijl het centrale plein in Sololà werd bevolkt door een enorme mensenmassa. Vrouwen vooral, met hun kinderen. Allen in traditionele Maya-dracht. Ze zaten in de schaduw. Gewoon wat te zitten, te praten. De jongste kinderen renden rond.

Bijna allemaal waren ze bepakt en bezakt. Bij het verlaten van het plein torsten ze hun aankopen meest mee op het hoofd. Vaak gewikkeld in doeken, maar ik zag ook kratten en zelfs een koelbox in perfecte balans. Vrijdag marktdag. Ook in Sololà is je gulden dan een daalder waard.

De markt is er immens. Vanaf het plein strekt deze zich in alle windrichtingen uit. Via de smalle straatjes, die voor de gelegenheid met zeilen en doeken zijn overspannen. Je vindt er groenten en fruit, vlees - zowel levend als levenloos - bloemen, planten, schoenen, kleding en noem maar op.

Maar het meest intrigerend bleef toch het plein. We nestelden ons tussen de vrouwen, kinderen en de enkele Maya-man. Om gewoon wat te zitten, te praten, te kijken. Wat een heerlijke ochtend. Heerlijk sereen in Sololà.

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Arcades die koloniale pleinen omzomen

2011-02-08T22:00:00.003+01:00

Wat een geweldig stadje. Antigua in Guatemala. Met het land zelf heeft het verder niet zoveel te maken. Het is zoiets als Amerikanen die Nederland waarderen vanwege Volendam en Marken, maar dat doet aan de ervaring op zich niets af.

Gekleurde huisjes - oker, rood en aubergine - aan schattige straatjes met kinderkopjes. Schitterende arcades die koloniale pleinen omzomen. Een 'parque central' dat je even de adem beneemt. Met goed onderhouden perkjes. Lommerrijk en weelderig. Een prachtige markt met een geweldige selectie groenten en fruit. Blinkende appels en geurige mango's. Piepkleine Maya-vrouwtjes, gewikkeld in felgekleurde doeken, met al even felgekleurde lappen in de aanbieding. Winkeltjes waar echt iets te kopen valt. Niet alleen obligate toeristentroep. Restaurantjes en sandwich-shops die onverbiddelijk lonken. Majestueuze kerken. En drie enorme vulkanen aan de horizon.

Soms doet het hier even aan Rome denken. Aan de Marais in Parijs. Een flinke vleug Granada heeft het, maar dan zoveel meer gemoedelijk. Antigua zien en dan sterven. Zoiets. Nou ja, bij wijze van spreken dan...

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Nonchalant tegen een gevel hangen

2011-02-06T19:53:00.007+01:00

Het zijn echte cowboys. Het ros is tegenwoordig meestal een PC-tractor, maar de hoed is gebleven. Net als de riem met uit de kluiten gewassen gesp. Ze zijn gebruind, ze zijn stoer. Ze roken een sigaret terwijl ze nonchalant tegen een gevel hangen. Ze spugen af en toe al net zo nonchalant een dikke fluim voor zich op straat, waarbij ze het lichaamsvocht geen blik waardig gunnen. Zoals een cowboy dat zou doen. Heel soms zie je er nog één op een echt paard. Dat zijn de beste. Zadels met franje, de laarzen glimmend gepoetst. Cowboylaarzen uiteraard.

We zijn twaalf kilometer van de grens met Guatamala, in Copan Ruinas. En het leven is hier stoer. Cowboy-stoer.

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Een fascinerend groen lint

2011-02-03T00:10:00.006+01:00

Het is een soort A4 die alleen tussen zonsondergang en -opkomst in gebruik is. Zodra het duister invalt komen ze met tienduizenden te voorschijn. De gebruikers van deze virtuele snelweg, die zich over honderden meters uitstrekt. Elke nacht volgen ze dezelfde route. Het zal instinct zijn. Op de heenweg met lege handen, op de weg terug zwaar beladen. Het duurt enige tijd voordat de retourstroom op gang komt, maar rond middernacht is er sprake van een fascinerend groen lint.

In het Engels heten ze 'leaf cutter ants'. Wat de Nederlandse benaming is, weet ik niet. Het maakt ook niet uit. Ik kan er gewoonweg uren naar kijken. De niet ophoudende stroom mieren, die vele malen hun eigen lichaamsgewicht meetorsen. Stukken heldergroen blad, die ze met grote precisie uit die ene boom van hun voorkeur snijden.

Ik ben er weer bij vanavond. Op de vluchtstrook...

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Onvermijdelijke associaties met Satan

2011-01-27T02:44:00.007+01:00

Het is gekkenhuis. Een actieve vulkaan die je met de auto op kunt rijden, om te parkeren op tien meter van de kraterwand. De lokale regels vereisen dat je de wagen achteruit inparkeert, zodat je in geval van nood direct weg kunt rijden. Eén en ander lijkt trouwens in tegenspraak met het advies dat je bij het passeren van de slagboom onderaan de berg op schrift krijgt uitgereikt; in geval van een eruptie word je dringend geadviseerd om onder de auto te gaan liggen. Die dan hopelijk niet wegrijdt, dus.

Het bleek allemaal niet nodig vandaag, al deden het gerommel in de diepte en de enorme wolken zwaveldamp die uit de immense krater opstegen, wel vermoeden dat veiligheidsprocedures op zich geen overbodige luxe zijn. Een blik over de rand roept onvermijdelijke associaties op met Satan. Als je ergens de hellepoort zou vermoeden, is het hier. De Masaya in Nicaragua. Een land dat overigens behebt is met een stuk of veertig vulkanen. De één nog meer iconisch dan de ander.

Bijna alle steden van enig formaat liggen hier in de schaduw van zo'n potentieel allesverwoestende reus. Da's geen toeval, gezien de vruchtbaarheid van het land ter plekke. Maar gekkenhuis is het wel.

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Een gehalveerde colafles met kalk

2011-01-25T02:56:00.005+01:00

We waren als eersten aanwezig. Samen met de man die de drankjes verzorgde. Het was half tien, zondagochtend op Great Corn Island en we verbaasden ons over het feit dat er verder nog geen toeschouwers vielen te bekennen in het behoorlijk uit de kluiten gewassen stadion. En dat terwijl het duel om tien uur zou beginnen. Het was bovendien niet zomaar een treffen; we hadden ons laten vertellen dat het de beslissende wedstrijd om het eilandkampioenschap betrof. En honkbal is een serieuze aangelegenheid in Nicaragua.

Rond kwart voor tien pakte de drankjesverkoper een bezem om eigenhandig de tribune van de thuisploeg van het in deze contreien onvermijdelijke stof te ontdoen. Op z'n dooie akkertje. Ik informeerde nog eens of we het aanvangstijdstip goed hadden begrepen, terwijl ik om mij heen keek om te constateren dat we nog altijd met z'n drieën waren. Hij bevestigde. Om tien uur zou het echt gebeuren en hij verwachtte zeker vierhonderd toeschouwers, als het er geen zeshonderd zouden blijken. Ik knikte, zij het weinig overtuigend.

Een half uur later maakten twee jongens van een jaar of zestien hun entree. Ze torsten een eenvoudige stereoset en twee speakers met zich mee. De muziek, zo liet de drankjesverkoper mij met gepaste trots weten. Het duurde vervolgens zeker een half uur voor de apparatuur naar behoren functioneerde. Van andere supporters dan wijzelf was geen spoor te bekennen. We waren met z'n vijven nu. De drankjesverkoper, de jongens van de muziek en wijzelf. Waar bleven die driehonderdzesennegentig andere mensen?

Rond tien voor elf meldde zich een nieuw gezicht. Een gezicht dat ik herkende bovendien. De immigration-official van het lokale vliegveld. In vol ornaat. De man die een kleine week eerder in opperste concentratie onze paspoortgegevens in een schoolschriftje had genoteerd, vlak nadat we - overigens op een binnenlandse vlucht - waren geland. Hij knikte de drankjesverkoper bemoedigd toe, evenals de jongens van het geluid en zwaaide in onze richting. Twee gringo's in het stadion. Hij nam het bijzonder casual op.

Rond elf uur was er zowaar sprake van enige activiteit op het goed onderhouden veld. De lijnentrekker liep zijn rondje. Hij gebruikte een gehalveerde colafles met kalk om het strijdtoneel af te bakenen. Een vaste hand had de man, constateerde ik. De lijnen zagen er werkelijk keurig uit. Ondertussen hadden zich ook wat kennelijke spelers gemeld. Zij gooiden wat ballen over en weer. Ballen overigens die door de drankjesverkoper waren verstrekt. In het half uur dat volgde druppelden zowaar wat 'locals' binnen, maar meutes waren het zeker niet. Toen de wedstrijd om half twaalf dan eindelijk begon, was een handjevol toeschouwers aanwezig.

Onder hen bevond zich een man die me sterk aan Desi Bouterse deed denken. Hij zag het als zijn voornaamste taak om de jongens van de muziek in het gareel te houden. Zodra het volume al te zeer omhoog ging, wierp hij een norse blik over zijn schouder omhoog, waarna het respectievelijke deuntje tot aanvaardbare waardes werd teruggebracht. Een ander groepje was vooral druk in de weer met een anderhalve literfles rum. Eén van hen was duidelijk al in kennelijke staat en had grote moeite met zijn oog-handcoördinatie. Het inschenken van de drank ging gepaard met schokkerige bewegingen en een verbeten grimas op zijn gezicht.

De beide teams in het veld vielen vooral op door overgewicht en leeftijd. Ik concludeerde dan ook dat de eilandcompetitie door obesitas en geriatrische problemen werd geplaagd. De alleroudste deelnemer in het veld - een scharminkelige man met een flinke grijze baard - miste vol overtuiging vier keer achtereen tijdens zijn eerste slagbeurt. Zijn bat kwam zelfs pas in beweging op het moment dat de bal al lang door de catcher was gepakt. Een speler in het achterveld miste een makkelijke vangbal omdat hij druk aan het bellen was. Toen een supporter daarover niet veel later bij hem klaagde, reposteerde hij met enige charme: "I'm transmitting the game, you know!"

Twintig Cordoba's bedroeg de entree. Het bedrag werd geind door een alleraardigst meisje. Ik betaalde, maar voegde haar nog wel toe: "You have to make sure that they're gonna do better, 'cause this doesn't look like a championship." Ze knikte me begrijpend toe en reageerde: "Yeah, I know. They suck!" Om vervolgens sloffend haar weg te vervolgen...

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Maar weer eens in de relaxstand

2011-01-22T19:30:00.005+01:00

Vanochtend naar de bakker gelopen. En terug. Nadat er gisteren de hele dag geen stroom was en dus geen internet, vandaag wel. Met twee uur vertraging ging het enige cybercafé op Little Corn Island open. Zodadelijk maar weer eens in de relaxstand, want de overvolle agenda van vandaag begint z'n tol te eisen. Hoeveel stress kan een mens hebben?

Overmorgen richting Honduras.

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Paradijs voor een dag of wat

2011-01-19T22:47:00.004+01:00

Ooit behoorden de eilanden tot het Britse rijk. Het was nog in de tijd dat daar de zon nooit onderging. Om die reden is de voertaal er nog steeds Engels. Engels met een flinke tropische tongval. Een beetje zoals het Jamaicaans ook klinkt. Soms moet je behoorlijk je best doen om het te begrijpen. Ook de huidskleur van de eilanders is anders. De oorspronkelijke bewoners van Great en Little Corn Island - die hier de overgrote meerderheid van de bevolking vormen - zijn creools, in tegenstelling tot de gemiddelde Nicaraguaan.

Little Corn Island, waar we zijn neergestreken, doet z'n naam eer aan. Klein is het op zeker. Anderhalve vierkante kilometer volgens Lonely Planet. Een verzameling palmbomen in de Caribische Zee. Maagdelijk witte stranden, een lekkere bries en een tempo dat nog wat lager ligt dan op het vasteland. Het is een paradijs. In ieder voor een dag of wat. Alleen de prijzen, die gaan hier 'sky high'. Maar wat wil je? Alles komt van ver. Behalve dan de kreeft. Want die ligt hier letterlijk voor het oprapen. In het azuurblauwe water.

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Honderden kilometers groen

2011-01-18T02:36:00.005+01:00

Er struinden wat kippen rond. En wat kruiers. Verder was het goeddeels uitgestorven tot ver in de middag. Het vliegveld van Bluefields, aan de Caribische kust van Nicaragua. We geraakten er vanochtend vroeg na een anderhalf uur durende rit in een speedboot. En speedy was het. Alsof we in de Formule 1 waren beland, maar dan op het water zeg maar. De boot vanuit El Rama of het vliegtuig vanuit Managua - meer smaken zijn er niet. Er leiden geen wegen naar Bluefields. De stad is landinwaarts in alle richtingen omringd door honderden kilometers ondoordringbaar groen.

Er zijn wel wegen in de stad. En daarop rijden nog auto's ook. Zonder uitzondering hele kleine Kia's en Hyundai's - koekblikken in de volksmond. Ik liet me door één van de kruiers op het vliegveld vertellen dat de langste unieke afstand die je in Bluefields kunt rijden vijftien kilometer bedraagt. Tsja, daar heb je geen Hummer voor nodig natuurlijk. De wagens die je hier op het schamele wegennet tegenkomt, zijn bijna allemaal taxi's. Redelijk afgeragd. Afgeragde koekblikken, die je bovendien niet voor jezelf hebt. Net als bij de bussen in dit land, worden ze al rijdend volgeladen met passagiers.

We waren op de airport omdat we naar de Corn Islands willen. Een verzameling nietige puntjes op de kaart, zo'n zeventig kilometer uit de kust. Het wekelijkse vrachtschip dat vanuit El Rama vertrekt, hadden we gisteren gemist. De ferry die normaal op maandag gaat, bleek vanochtend vervangen door de eerder genoemde speedboot, maar die zou niet verder dan Bluefields varen. En de dus restte er niets anders dan het luchtruim. Ware het niet dat de vlucht vandaag al bleek volgeboekt. Omdat we van de kruiers begrepen dat het formaat van het vliegtuig nogal eens wisselt, lieten we ons op de wachtlijst plaatsen.

Het bleek allemaal ijdele hoop, zo rond een uur of drie. En dus taaiden we af, om hier in Bluefields dan maar een nachtje te blijven. Morgenochtend vertrekken we alsnog. Tenminste, daar gaan we van uit. Want je weet het nooit hier. Het blijft een ontwikkelingsland, waar kippen en kruiers het beeld vaak bepalen. Eén van de kruiers op het vliegveld krijgt van ons morgen een donatie voor een bal. Een voetbal wel te verstaan. Hij is aanvoerder van het team dat de lokale competitie leidt, maar een eigen bal? Nee, die hebben ze niet. Van die dingen dus.

Geinig land verder hoor, Nicaragua.

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Lachen om die rare gringo's

2011-01-15T00:12:00.002+01:00

Hoeveel mensen passen er in een bus? Het antwoord op die vraag is afhankelijk van je geografische positie. Hier in Nicaragua zijn het er in ieder geval meer dan je vooraf zou denken. De bussen zijn zonder uitzondering afgeladen. Niet alleen met reizigers overigens, vooral ook met hun bagage. De bus is hier wat de trein is in Nederland. Al zou de gemiddelde NS-conducteur gek staan te kijken wanneer zijn passagiers aan boord gingen met een halve supermarktinventaris en hun volledige huisraad.

Het mooie is dat het niemand hier deert. Niemand klaagt over vertraging of het gebrek aan een zitplaats. Niemand stoort zich aan medepassagiers die toch nog bijschuiven op een al overvolle bank. Niemand vindt het vervelend als er nog wat extra autobanden in het ondoordringbare gangpad worden gerold en mensen zijn juist blij als zich ook nog een stoet straatverkopers met eetwaar en lekkende plastic zakjes vol frisdrank door de menigte wurmt.

De buitenlanders, ja die klagen. Over te weinig beenruimte, de temperatuur, de zoveelste stop, het gebrek aan snelheid, medepassagiers die in hun 'personal space' belanden en dat soort dingen meer. Maar de Nica's? Die vinden het wel best. Die lachen om die rare gringo's, terwijl ze zelf nog even inschikken. Nog een setje pannen erbij? Tuurlijk. No es problemo. Lekker volkje hoor...

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

De nationale meubelhit

2011-01-12T02:09:00.006+01:00

Nicaragua is een prettig land. Niet in de laatste plaats omdat je hier als toerist vooral met rust wordt gelaten. Hoe anders is dat in Azië bijvoorbeeld; het werelddeel waar we overigens zo verzot op zijn. Daar rennen mensen die iets te verkopen hebben letterlijk achter je aan, daar kun je geen taxi of tuk-tuk voorbij lopen zonder op z'n minst de vraag te krijgen: 'Where you go?' Natuurlijk worden we ook hier beschouwd als wandelende pinautomaten, maar de intensiteit is van een heel andere orde.

Misschien zijn de inwoners van Nicaragua gewoon een stuk relaxter. Luier wellicht zelfs? Er is een item dat in geen enkel huishouden ontbreekt, waaruit je het laatste mogelijk af kunt leiden. De nationale meubelhit is hier namelijk de ouderwetse schommelstoel. Je ziet 'm zonder overdrijven overal. Vaak met enkele vriendjes bovendien, want één schommelstoel is geen schommelstoel. En toegegeven: ze zijn behoorlijk aangenaam. Wat is er lekkerder dan al schommelend de wereld te aanschouwen of weg te glijden in een goed boek?

Vandaag zagen we ook een hobbelpaard. Een aangename hang naar vroeger maakte zich even van mij meester.

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Gewoon lekker chill

2011-01-10T01:57:00.003+01:00

Meest opmerkelijke ervaring tot nu toe: een nooduitgang midden in de jungle. Het stond er echt, een bordje met de tekst 'emergency exit'. Beste vulkaan: de Concepcion op Isla de Ometepe. Wat een geweldig ding. Een vulkaan zoals een vulkaan hoort te zijn. Perfect gevormd met een donsbedje van stoom op de top. Slechtste maaltijd: ook al op Isla de Ometepe. Een aardappelsalade die oogde als een bord kots. Ik kan het helaas niet mooier maken. Ik kwam er overigens nog goed mee weg, want vanochtend spraken we twee Nederlanders die een bord spaghetti met pesto hadden besteld, waarbij al snel bleek dat de basilicum voor de gelegenheid was vervangen door munt. Spaghetti Sportlife, zeg maar. Beste dorp: San Juan del Sur in Nicaragua. Gewoon lekker chill, weet je. Daar juist geweldig gegeten in de plaatselijke 'mercado'. Nooit geweten dat kip met rijst en bonen zo smaakvol kon zijn. Beste stad: Granada. We zijn er pas een halve dag, maar het is nu al geweldig. Op elke hoek van elke straat weer een nieuwe, fantastische foto-opportunity.

Al met al is de eerste ruime week van onze hernieuwde reispoging in deze contreien bepaald niet tegengevallen, of het moet die aardappelsalade zijn. Nog een week of zeven te gaan...

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Stempels en contante bedragen

2011-01-07T02:29:00.003+01:00

Ik moest even denken aan de tijd dat er nog douanebeambten stonden langs de grens met Luxemburg. Dan minderde je voor de vorm even wat vaart, om daarna vooral het gaspedaal weer flink in te trappen. Volgens mij is het inmiddels lichtjaren geleden. De tijd dat er controles waren bij het binnengaan van België kan ik me zelfs in het geheel niet heugen. Je merkt tegenwoordig alleen nog aan het slechtere wegdek dat je bij onze zuiderburen bent beland.

Hoe anders gaat het er aan toe wanneer je van Costa Rica naar Nicaragua reist. Tussen die landen is nog een ouderwetse barrière met veel uniformen en formaliteiten. Met grote aantallen stempels en contante bedragen in dollars, die de staatskas moeten spekken. Met enorme rijen vrachtwagens die wachten op permissie om hun weg te vervolgen en met minstens zulke lange rijen mensen die in de tropische hitte hopen op een goedgeluimde official die niet al te moeilijk doet. Drie uur waren we er zoet mee.

De enige overeenkomst met de situatie op het grensvlak van Nederland en België, is de slechtere infrastructuur zodra je het niemandsland achter Costa Rica verlaat. Een metalen hek zwaait open, waarna Nicaragua zich openbaart. Totale gekte in vergelijking met het geordende buurland. Schreeuwende 'touts' en halfvergane bussen. Afgebladderde verf en rommelige marktkramen. Het is alsof je het decor van een James Bond-film binnenstapt. Het contrast kan bijna niet groter zijn.

Toch durf ik na twee dagen al te zeggen dat het hier geweldig is. De mensen zijn ontzettend vriendelijk, de natuur is wonderschoon, het wegdek blijkt minder slecht dan je op het eerste gezicht denkt en de prijzen liggen aanmerkelijk lager dan in Costa Rica. Op weg naar San Juan del Sur, de strandbestemming bij uitstek, rijd je vlak langs de twee enorme vulkanen in het Lago Nicaragua. Het is een voorproefje van wat nog komen gaat.

Voor nu genieten we - met de benen omhoog, in de relaxstand - van het ongecompliceerde leven aan zee. En van de zon die eindelijk schijnt...

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

De aanblik van een kolibri

2011-01-03T20:34:00.006+01:00

Nooit gedacht dat ik iets had met vogels, maar dat blijkt dus wel zo te zijn. Gisteren raakte ik zowat in extase door de aanblik van een kolibri. Ik kende ze alleen van tv, hier vliegen ze af en aan in de vrije natuur. Vanochtend had ik oogcontact met iets dat leek op een exotische huismus. Gele buik, zwarte oogjes. We namen elkaar schattend op. Ik zag twee spierwitte fladderaars die me deden denken aan een ibis. Ze zochten naar evenwicht in de kruin van een woudreus. En dan die enorme roofvogels, zwermend boven het dal. Ronduit indrukwekkend.

Pizza John vertelde dat er vier toekans in zijn tuin zaten, gistermiddag. Ik was een beetje jaloers.

Vogels zijn behoorlijk cool...

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Slapen aan de voet van een vulkaan

2011-01-02T21:01:00.007+01:00

Het slaat natuurlijk eigenlijk nergens op. Dat je grof geld betaalt om op één van de meest gevaarlijke plaatsen ter wereld te overnachten. Toch is het precies wat we doen op dit moment. Slapen aan de voet van een actieve vulkaan. Spannend is een understatement. We zijn in het onooglijke El Castillo. Een dorpje ten zuidwesten van de Arenal, een berg van dik zestienhonderd meter hoogte die bij voortduring as en gas uitspuugt en die een vrijwel constante lavastroom produceert. Op dit moment zijn het overigens vooral wolken die we zien. Het weer in centraal Costa Rica laat iets te wensen over vandaag. Regen en wind teisteren ons Hollandse gestel, dat juist zo toe was aan een flinke dosis zon.

Ondertussen is al wel duidelijk dat Costa Rica een prachtig land is. Groen en ongerept. De mensen zijn alleraardigst, de levensstandaard is hoog. Het lokale voedsel valt niet tegen, de wegen zijn meest prima en de bussen rijden op tijd. Klachten? Nou ja, het weer dus.

Vanavond eten we bij John, die vanochtend in La Fortuna in dezelfde pick-up van Arthuro stapte waarmee we naar El Castillo hobbelden. Ontsnapt aan een jachtig leven in LA en tegenwoordig pizzabakker in de 'middle of nowhere'. Poncho's aan, zaklamp mee en wandelen maar. Drie kwartier heen en drie kwartier terug.

Het leven is zo slecht nog niet, hier in de levensgevaarlijke Zone A!

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Voor het eerst weer gedroomd

2010-12-19T10:09:00.002+01:00

Vannacht heb ik voor het eerst in anderhalve week weer gedroomd. Althans, dat ik me achteraf kon herinneren. Een ingewikkeld verhaal met mijzelf in de rol van snackbarovervaller. Tientjeswerk natuurlijk.

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Het gevoel dat het goed is zo

2010-12-15T22:33:00.003+01:00

Vandaag hebben we mamma begraven. Bij mijn zusje.

Het was een hele verdrietige week, surrealistisch, maar ook heel warm en bij vlagen zelfs erg leuk. Het was geweldig om zo dicht bij elkaar te zijn en al met al overheerst het gevoel dat het goed is zo. Na de dood van Josje in 1992 is mamma nooit meer echt gelukkig geweest. Ze heeft nog wel veel genoten, maar nooit meer totaal onbevangen.

Het was geweldig vandaag te zien en te horen dat Fennie voor heel veel mensen belangrijk is geweest. Maar ze was dan ook niet zomaar iemand. Ze was de allerliefste en de allerleukste van de hele wereld. Het was mooi vandaag. Precies goed. Niet standaard, zoals zij dat ook niet was.

Miriam en ik hebben inmiddels besloten dat we alsnog onze reis vervolgen. Aan drie maanden komen we niet meer, maar met een vertrek rond de jaarwisseling moet het mogelijk zijn er toch nog een maand of twee uit te slepen. Ik vind dat we ze wel hebben verdiend.

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Mijn allerliefste moeder

2010-12-10T01:23:00.001+01:00

We zijn weer thuis. Volkomen onverwacht is gisteren in haar slaap mijn allerliefste moeder overleden. Kut met de grootst denkbare K...

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Weg, uitblazen en bijtanken

2010-12-05T02:57:00.004+01:00

Alle goede voornemens ten spijt is het natuurlijk gewoon weer drie uur in de nacht. De avond voor vertrek, het blijft een heikel iets. Of het nou voor drie weken is of voor drie maanden, het maakte geen snars uit. Mijn rugzak heb ik een uur of twee geleden pas gepakt, waar Miriam al een ruime week volstrekt georganiseerd is. Hoewel, voor haar doen was er eigenlijk best veel paniek gisteren en vandaag. Paspoort kwijt, calculator van de bank verdwenen en slotjes om de flightbag af te sluiten zoek. In alledrie de gevallen bleek er overigens sprake van een loos alarm.

Het illustreert dat we er aan toe zijn. Weg, uitblazen en bijtanken. Drie maanden is natuurlijk meer dan strikt noodzakelijk, toegegeven. Maar deze mega-break is uiterst welkom. Morgen eerst naar New York. Daarna is Panama onze volgende stop.

Op mijn to do-lijst staan nog twee items: vuilnis in de container en slapen. Ik begin met het laatste.

[Zie ook: Dossier Centraal-Amerika]

Dossier Centraal-Amerika

2010-12-05T02:52:00.026+01:00

02/03/11
Observaties en overpeinzingen

27/02/11
Top 10: Eten

26/02/11
Top 10: Experiences

20/02/11
Bijna een meter in doorsnee

19/02/11
Een aangenaam soort niets

15/02/11
Net genoeg plaats voor twee gringo's

11/02/11
Een koelbox in perfecte balans

08/02/11
Arcades die koloniale pleinen omzomen

06/02/11
Nonchalant tegen een gevel hangen

03/02/11
Een fascinerend groen lint

27/01/11
Onvermijdelijke associaties met Satan

25/01/11
Een gehalveerde colafles met kalk

22/01/11
Maar weer eens in de relaxstand

19/01/11
Paradijs voor een dag of wat

18/01/11
Honderden kilometers groen

15/01/11
Lachen om die rare gringo's

12/01/11
De nationale meubelhit

10/01/11
Gewoon lekker chill

07/01/11
Stempels en contante bedragen

03/01/11
De aanblik van een kolibri

02/01/11
Slapen aan de voet van een vulkaan

19/12/10
Voor het eerst weer gedroomd

15/12/10
Het gevoel dat het goed is zo

10/12/10
Mijn allerliefste moeder

05/12/10
Weg, uitblazen en bijtanken

'I don’t speak any Dutch'

2010-10-28T18:49:00.001+02:00

"Wilt u er koopzegels bij?" vroeg de iets schuchtere caissière aan de man voor mij, bij kassa zes van de plaatselijke Albert Heijn. "I’m so sorry," reageerde hij met een welgemeend brede glimlach. "I’m afraid I don’t speak any Dutch. Do you speak English?" De konen van het meisje kleurden rood. "Yes, yes," bracht ze uit, waarna ze haar keel schraapte en nogmaals informeerde: "Cope-seagulls?"

Een cynische ondertoon

2010-10-28T14:27:00.001+02:00

Ik draai het nummer van iemand aan de Erasmus Universiteit. Een telefoniste beantwoordt, waarop ik uitleg voor die en die te bellen. "Maar," vervolg ik, "uit het feit dat ik ú aan de lijn krijg, maak ik op dat hij niet achter zijn bureau zit." Waarop de telefoniste me met een cynische ondertoon toevoegt: "Daar hoef je inderdaad geen wetenschapper voor te zijn."

Friesche zee van weelderig weidegroen

2010-08-10T13:37:00.002+02:00

Van die schattige kerkjes, omzoomd door een handjevol huizen. Dat heet dan een dorp en dat ligt in de 'middle of nowhere'. Je hoort er wel eens over, je ziet het wel eens op tv, maar toch word je weer getroffen als je in de rol van grootstedelijke immigrant de rust en ruimte zelf ervaart. Getroffen door het fenomeen schattige dorpjes. Pittoresk gelegen in een Friesche zee van weelderig weidegroen.

Vanuit de trein zag ik een lama grazen. Dat detoneerde dan weer iets.

Stoomboot met uitgelaten leernichten

2010-08-07T23:47:00.002+02:00

Het allermooist waren de reguliere rondvaartboten. Verdwaasde toeristen. Iets ongemakkelijk zo leek het, maar in ieder geval vol ongeloof. Een enkeling beantwoordde het gejuich en gezwaai vanaf de kades met een aarzelend armgebaar.

Daar drijf je dan als nietsvermoedende, puriteinse Amerikaan op je onontkoombare rondje Amsterdamse grachten, terwijl je wordt ingehaald door een omgebouwde stoomboot vol uitgelaten leernichten die zorgvuldig ingestudeerde dansjes opvoeren.

Rare jongens, die Amsterdammers.

Blik over mijn eigen benen

2010-06-30T00:10:00.002+02:00

Halverwege een min of meer door nostalgie ingegeven fietstochtje, zat ik eerder deze week op een bankje voor de Vlaardingse snackkot van Harteveld in de laatste avondzon met een patatje pinda, toen mijn blik over mijn eigen benen naar beneden gleed. Vanwege het uitgesproken zomerweer droeg ik slippers. Daardoor was pijnlijk zichtbaar wat mijn vriendinnetje al jaren roept en ik – eerlijk is eerlijk - zelf eigenlijk ook wel wist: ik heb echt hele lelijke voeten!

De friet was overigens uitgesproken goed. De pindasaus zelfs nog iets beter...

De lokroep van een exotisch dier

2010-06-25T00:30:00.003+02:00

Het suizen van zomerbanden over opgewarmd asfalt. Een enkele auto raast nog voorbij. Verder alleen het getik van de voetgangerslichten, bestemd voor slechtziende wandelaars die in geen velden of wegen zijn te bekennen. In de verte klinkt het schrille geluid van een vuvuzela, als de lokroep van een exotisch dier.

De nacht valt over de Schiedamse stadssavanne.

Voormalig vicepremier in spijkerbroek

2010-06-10T00:07:00.005+02:00

Hij oogde minder uitgerust dan ik op voorhand zou hebben gedacht. Maar het kan ook zijn dat ik me al te zeer liet afleiden door zijn grijze slapen. Hij was sowieso opvallend casual gekleed, vond ik. Een wit shirt met iets van een trui erover. Volgens mij ook een spijkerbroek.

Heel even hadden we oogcontact. Daarna speelde hij wat met zijn telefoon, onderwijl nonchalant op zijn rijwiel leunend. Ik vond het stoer dat hij de fiets had gepakt, ondanks de regen die bij vlagen een tropisch karakter had.

Heel even overwoog ik hem bij het verlaten van het pontje tussen Amsterdam-Noord en het centraal station nog een bemoedigende blik toe te werpen. In plaats daarvan probeerde ik me slechts in te beelden hoe het zou zijn om als voormalig vicepremier in een spijkerbroek, op de fiets bij je opvolger te gaan kijken.

En wie er op de kinderen paste. Dat speelde natuurlijk ook door mijn hoofd.

Verweerde, roestbruine golfplaten

2010-05-29T22:58:00.005+02:00

De kuiten van Lance Armstrong. Ik vond ze ronduit eng van dichtbij. Die opgezwollen aderen vlak onder zijn huid. Ik kreeg het idee dat ze het ieder moment konden begeven onder de immense druk van een nietsontziend topsportbestaan.

Het door en door bebloede hoofd van een man uit Guinee-Bissau, slachtoffer van een voor mij onbekend conflict.

De intrigerende luchtfoto van een sloppenwijk ergens anders in Afrika, ik meen aan de rand van Nairobi. Het kunstige patroon van verweerde, roestbruine golfplaten. De trein die net voorbij reed, loodrecht van boven gezien. Het dak van de rijtuigen beschilderd met grote vrouwenogen. Uit de deuren hingen kluwen kleurig geklede mensen. Stipjes waren het, in de diepte.

Maar wat me nog het meest is bijgebleven van ons inmiddels traditionele bezoek aan de World Press Photo-tentoonstelling in de Oude Kerk in Amsterdam, is de opmerking van mijn vriendinnetje toen we onze fiets parkeerden na aankomst. Met een blik op een prostituee die vanachter haar raam uitzag naar potentiële klanten, zei ze: "Zo, die heeft grote tieten!"

Daar kon geen foto van Iraanse activisten of door cadmium gemuteerde Chinese sinaasappels meer tegenop...

Zondagochtend op donderdag

2010-05-13T09:14:00.002+02:00

Wat hou ik inmiddels toch van de vroege zondagochtend in Amsterdam. Het rondje Kinkerstraat - grachtengordel - Vondelpark. Uitgestorven, op die ene trotse moeder met blitse kinderwagen na. Die ene zwerver met winkelwagentje, overladen met plastic zakken vol troep. Dat ene Japanse stelletje, dat elkaar fotografeert tegen een onbeduidende achtergrond. Zondagochtend op donderdag. Er tjilpen wat vogels. Het zadel van mijn fiets kraakt.

Zouden ze nog bestaan?

2010-05-12T16:09:00.007+02:00

Goddank, het was uitgestorven. Eén klant slechts die vlak voor mij een nummertje scheurde van het apparaat dat een prominente plaats innam in de hal van het plaatselijke postkantoor. Zelf had ik volgnummer 223 te pakken. Twee medewerksters achter de balie waren nog verwikkeld in wat alledaags gekeuvel, terwijl de andere klant en ik wat ongemakkelijk over ons voetbed schoven. Een korte blik over en weer. Iets van verstandhouding. Tja, zo gaat dat op een postkantoor, sprak er uit. We haalden synchroon even de schouders op.

Het duurde nog een minuutje al met al, voordat mijn lotgenoot en ik leken te worden opgemerkt. Het gesprek tussen de dames verstomde, waarna de flatscreen boven hun hoofd als bij toverslag aangaf dat wij ons simultaan konden vervoegen bij respectievelijk balie 2 en 3. De medewerkster die mij zou helpen had een open blik. Er kon zowaar een glimlachje af. Het gaf me enige moed, al bewoog ik zonder twijfel behoedzamer dan normaal en bereidde ik in gedachten een soort fluisterstem voor.

"Dag mevrouw," zei ik op half volume. Even was er de aarzeling. Ik bracht mijn gezicht wat dichter naar het hare. Zouden ze überhaupt nog bestaan? De gedachte schoot even door mijn hoofd. Je moest er tegenwoordig vast voor betalen! Snel scande ik nog de ruimte, om te zien of de kust veilig was. Mijn schichtige blik botste op de klant bij balie 2, die druk doende bleek met zijn eigen baliemevrouw. Het was nu of nooit! Een kort kuchje nog, voordat de vraag krakend mijn keel verliet:

"Heeft u voor mij misschien een stapeltje giro-enveloppen?"

'Lekker ding is je vader'

2010-05-09T23:08:00.011+02:00

Terug uit de sneeuw van Val Thorens. De laatste week van het wintersportseizoen heet daar traditiegetrouw de Dutchweek. Veel Nederlanders dus, veel après-ski en tussen de bedrijven door ook nog wat geploeter op de berg. Aan sneeuw overigens geen gebrek dit jaar. Iets meer zon was prettig geweest, al was die niet nodig om mijn voorhoofd op vrijdag nog flink te doen verbranden. Bewolkt en koud, prettig gesprek, zonnebrand straal vergeten. Rookie mistake.

Mijn goede vriend Paul en ik maakten even onderdeel uit van het legertje reisleiders dat alle zaken in ValTho in goede banen organiseert. Dat gaat ons doorgaans prima af. Het is dan ook geen hogere wiskunde, eerlijk is eerlijk. Een greep uit de meldingen en vragen: 'Ik trek zojuist de stop uit het bad en nu staat mijn appartement onder water', 'er was me een oven beloofd, maar ik zie hier alleen een magnetron' en 'ik wil parkeren in garage P1, kan ik dan gewoon de bordjes volgen?'

Tussen alle problemen door was er bovendien genoeg tijd om zelf te skiën. Meestal met z’n tweeën, maar op maandag haakten we even aan bij de dames en heren van Snow Experience. Een alternatief voor lessen, dat dit jaar voor het eerst werd aangeboden in Val Thorens. Onder hun deelnemers was Estelle. Bijna zestien en op vakantie met de hele familie. Voor Estelle bleek de Snow Experience een mooie manier om het gezinsleven te ontvluchten en vooral iets mee te pikken van de après-ski die - zoals gezegd - welig tiert in het dorp.

Diezelfde avond liepen we haar dan ook weer tegen het lijf in Le Monde, één van de bekende horecagelegenheden. Daar dronk ze stiekem een wijntje uit blik, terwijl ze voortdurend door hitsig manvolk werd belaagd. Desondanks genoot ze zichtbaar. De ergste gevallen hield ik behulpzaam een beetje op afstand. "Ik heb gezegd dat jij mijn vader bent," schreeuwde ze niet veel later met een grote glimlach in mijn oor, terwijl ze naar een aantal jonge vrouwen wees die in een hoekje stonden mee te springen op de muziek. "Lekker ding is je vader dan, zeiden ze."

We deden een high five, Estelle en ik.

Dingen die niet op m'n lijstje staan

2010-04-28T00:48:00.002+02:00

Paspoort, koptelefoon, kauwgum, toilettas, 2 boeken, 15 Friends-dvd’s, Macbook, camera, statief, tapes, kabels, fototoestel, telefoonoplader, Fristi en Chocomel voor onderweg, 15 boxers, 15 paar gewone sokken, 10 paar skisokken, 20 t-shirts, 5 overhemden, 10 truien, 3 spijkerbroeken, 2 skipakken, 2 sneeuwbrillen, zonnebril, sjaal, muts, handschoenen, fiets binnen, vuilnis in de container en dan nog minstens tien dingen die niet op m'n lijstje staan en die ik vast ga vergeten.

De laatste anderhalve week sneeuw van dit seizoen vangt over zes uur aan. Wat een onderneming weer…

'Mag ik u iets vragen, meneer?'

2010-04-26T21:37:00.002+02:00

Ze was knap en zeer adrem. Goede combi. "Wat een leuke serveerster," zei ik tegen Niels. Niet veel later maakte ze zichzelf onsterfelijk door in reactie op mijn vraag of we voor negen man bitterballen konden krijgen, te antwoorden: "Nee, maar we hebben wel gewoon coquilles en zo."

Het was ruim nadat ze me min of meer had uitgelachen omdat ik sinas bestelde – terwijl de rest natuurlijk gewoon aan het bier was – toen ze opeens naast me stond. "Mag ik u iets vragen, meneer?" Terwijl ik nauwelijks de kans kreeg om te bedenken of ik inmiddels echt de leeftijd had bereikt waarop het 'meneer' onvermijdelijk was geworden, zei ze: "U bent toch mijn buurman?"

Het gezelschap waarmee ik me op het zonnige terras bevond, ontplofte. Ik stamelde in al mijn ongeloof nog iets van 'dat zou kunnen', toen ik zag dat ze gelijk had. Twee deuren verder woont ze. We hebben elkaar vaak genoeg gedag gezegd om de situatie minstens gênant te laten zijn. Ik had het echt niet opgemerkt.

Daar zat ik dan, meneer te zijn. Toch maar een biertje dus…

Werken aan mijn testosteronpeil

2010-04-19T17:47:00.006+02:00

Het idee was ontstaan na een etentje met Joris. Die had ik tot dat moment zeker tien jaar niet gezien, terwijl we eens toch de allerbeste vrienden waren. Ach, zo lopen die dingen in het leven, dacht ik nog. Maar daags na onze hernieuwde ontmoeting, vond ik het toch jammer. Jammer bovendien dat ik behalve Joris nog een aantal andere mensen van vroeger min of meer uit het oog was verloren. En zo ontstond in samenspraak met Niels het idee voor een reünietje. Niet te hoogdravend, gewoon wat mannen van weleer op een gemiddelde zaterdagavond.

Op Bram na – die we niet meer konden traceren – reageerde iedereen enthousiast. De enige wanklank kwam van iemand die niet op de lijst met genodigden had gestaan. Het was een vrouw van weleer die zich bij mij beklaagde over de samenstelling van het gezelschap. Waarom was zij niet uitgenodigd en waarom überhaupt uitsluitend mannen? Eerlijk is eerlijk: mij boeit het allemaal niet zo. Ik vind vrouwen geweldig en het kostte me dan ook enige moeite om echt te overtuigen.

Dat ik voor komend weekend sowieso moet werken aan mijn testosteronpeil, bleek ook tijdens een telefoongesprek met Niels eerder vandaag. De vraag drong zich onderhand op waar we zouden gaan eten. Zelf had ik zin in sushi, maar Niels wilde vlees. Een flinke biefstuk leek hem wel passend. "Je gaat toch niet met een stel gasten sushi eten?" beet hij me toe. "Wat een nichtenplan!" Oh, ja. Sorry. Rauw vlees en daarna vechten. Ik moet het ergens opschrijven, voor ik het vergeet...

Een file die nogal hardnekkig oogde

2010-04-12T20:30:00.006+02:00

"Zullen we naar Antwerpen gaan?" Het was half tien op zaterdagmorgen. Voor mijzelf geen ongebruikelijk moment om reeds enige uren in de weer te zijn, maar ook Miriam was vroeg wakker en rond het genoemde tijdstip nagenoeg gedoucht en wel. En zo kwam het dat we ruim voor de middag in de auto zaten. Op weg naar Antwerpen. "Echt niet met de trein?" vroeg ik nog. Nee, echt niet met de trein.

Tegen de tijd dat we grensovergang Hazeldonk naderden, had ik al twee keer opgemerkt dat het toch altijd weer verder is dan je denkt. Kortom: de reis verliep geheel naar verwachting. Ware het niet dat we slechts enkele kilometers verderop in een file geraakten die nogal hardnekkig oogde. De nieuwslezer van het Vlaamse JOE FM meldde dat de E19 in beide richtingen muurvast stond door werkzaamheden en ongelukken.

Het kostte anderhalf uur om bij de eerste afslag te geraken. De afslag Brasschaat was dat. Ik meende me te herinneren dat die plaats een treinstation heeft, hetgeen overigens niet zo bleek te zijn. Jammer natuurlijk, want het was een uitgelezen mogelijkheid geweest om de file alsnog te mijden. Dus aten we in plaats daarvan maar een broodje terplekke. In een gezapige uitspanning, die in België overigens 'afspanning' wordt genoemd.

De jus d'orange werd er geserveerd met ijs en een verloren plakje sinaasappel, in een wijnglas met besuikerde drinkrand. Een uitgesproken misdaad natuurlijk, tenzij het jaar 1982 is en de locatie een smakeloos, duurbetaald terras aan de Franse Côte d'Azur. De borden waren afgemaakt met respectievelijk paprika- en kerriepoeder. Ongekend. En de ober kwam twee keer informeren of ‘alles een beetje naar wens’ was. Een beetje, ja.

We kochten nog voor dertig euro kaas en hertenpaté in een prachtig zaakje met delicatessen, liepen een rondje door de plaatselijke Casa – waarvan ik leerde dat het de Vlaamse Xenos is – en sloten toen vol goede moed weer aan in de schier eindeloze rij auto’s. Tot we Antwerpen op tien kilometer waren genaderd. Het liep inmiddels tegen vieren. Toen was het mooi geweest en maakten we rechtsomkeert.

Zes uur thuis. Afgemat en wel. Wat een heerlijk dagje uit!

Een korte break om het spannend te houden

2010-04-01T17:39:00.001+02:00

Gisteren twitterde ik dat Fawlty Towers in de dvd-speler van mijn MacBook zit. En dat leverde verbaasde reacties op. Waarom geen Friends? Toegegeven: dat zou veel logischer zijn geweest. Naar aanleiding van een comment van Chantal, kwam ik zojuist tot de slotsom dat ik elke aflevering van mijn favoriete sitcom inmiddels ruim twintig keer heb gezien.

Het afgelopen decennium keek ik er nagenoeg elke avond voor het slapen gaan minstens één, maar vaak twee. Uitgaande van gemiddeld anderhalve episode per dag, komt dat neer op 5475 in totaal, gedeeld door de 236 afleveringen Friends die ooit zijn gemaakt, is 23,1. En toch iedere keer weer moeten lachen! Zelfs al ken ik de scripts inmiddels uit het hoofd.

Deze week een korte break. Dat houdt het spannend. Beladen term overigens, break. Voor de echte Friends-fan dan...

Claxons, klootzak en krijg de kolere

2010-03-30T17:45:00.004+02:00

Ze waren gehuld in gele hesjes. En overijverig, dat was wel duidelijk. Mijn aandacht werd getrokken toen de eerste automobilisten begonnen te toeteren. Het stond tegen die tijd al behoorlijk vast op de doorgaande weg aan de achterkant. Ze waren met vijf, de officials. Drie mannen en twee vrouwen. Twee in dienst van de politie en drie leden van wat hier in Schiedam geloof ik de lichtblauwe brigade heet.

Het zag er allemaal wat knullig uit. Eén van de agenten had haar fiets midden op het kruispunt gezet, terwijl zij zelf - driftig in de weer met een fluitje - het verkeer vanuit de richting Albert Heijn probeerde door te geleiden. De rest stond stil. Ik vermoedde dat er een ziekenwagen in aantocht was. Het was overigens duidelijk dat de politievrouw in kwestie weinig ervaring had met deze tak van sport.

Haar handgebaren deden een ernstige spastische afwijking vermoeden, veel meer dan dat ze overkwamen als heldere aanwijzingen. In de paar minuten dat ik het tafereel gadesloeg, ging het dan ook van kwaad tot erger. Hoewel het kennelijk de bedoeling was dat alle auto's uit de richting Albert Heijn naar de Koemarkt zouden rijden, trok niemand zich daar op het laatst nog wat van aan. Haar fluitsignalen ten spijt.

Een jonge Marokkaan in een Golfje, die juist uít de richting Koemarkt kwam en nu al tijden doelloos stond te wachten, stak woedend zijn hoofd door het raampje en begon te schreeuwen. Daarmee was de chaos compleet. Het was een pandemie van claxons, klootzak en krijg de kolere, terwijl de agente met het fluitje nog eens wegsprong voor een auto waarvan de bestuurder probeerde om juist haar te ontwijken.

Voordat de zaken echt uit de hand zouden lopen - de fiets die nog altijd midden op het kruispunt stond, was ook al een paar keer op een haar na geraakt - werd de actie afgeblazen. Tijdelijk althans, zo concludeerde ik. De officials hergroepeerden zich in ieder geval in de middenberm. En heel even keerde de rust terug rond het kruispunt. Een status quo, zo leek het. Iedereen hield de adem in.

De hoofdofficial sprak nog wat in een portofoon, haalde toen zijn schouders op en maakte met een laatste, nonchalant teken duidelijk dat de operatie werd gestaakt. Dat teken zag eruit als 'rijden maar'. Koren op de molen van de meutes wachtende automobilisten, die acuut het gaspedaal intrapten zonder zich verder nog te bekommeren om de kleur van het stoplicht voor hun neus.

En zo kwam het dat het volgende moment vanuit vier richtingen auto’s op elkaar afstormden, terwijl vijf officials vanuit de middenberm verbaasd en werkloos toekeken. Gierende banden, opnieuw getoeter en geschreeuw, een Renault Megane die de stoeprand schampte. Het scheelde allemaal maar weinig. De politiemevrouw krabde zich even achter het rechteroor, kennelijk toch wat ongemakkelijk met de situatie.

Tien minuten later werd het kruispunt opnieuw afgezet en niet lang daarna sjeesde een donkere limousine voorbij. De koningin. Daar was het dus om te doen geweest! Ik zag het vijftal nogal ingenomen met zichzelf zijn toen de majesteit eenmaal was gepasseerd. Vlekkeloze actie, zag je ze denken. Er werd zelfs wat op schouders geslagen. "Toppie," hoorde ik de agente met het fluitje roepen...

Strijd om een betere wereld

2010-03-22T17:41:00.002+01:00

Ik werd geattendeerd op het feit dat komende zaterdag het zogenoemde Earth Hour op de agenda staat. Dat is een initiatief van het Wereld Natuur Fonds, waarbij iedereen wordt opgeroepen om gedurende één uur alle lichten te doven uit compassie met het milieu. Sympathieke actie natuurlijk, maar of het echt zoden aan de dijk zet?

Mede naar aanleiding van mijn goed ontvangen vorige bericht over een beter Nederland, meng ik me bij deze graag in de strijd om een betere wereld. Heeft iemand al eens uitgerekend wat het oplevert aan verminderde CO2-uitstoot wanneer alle aardbewoners tegelijk een minuut hun adem inhouden?

Ik zeg: komende zondag de allereerste Hold Your Breath Day...

We zijn toe aan een break!

2010-03-20T10:01:00.005+01:00

Vanochtend werd ik wakker met het beeld van een boze Nederlander op mijn netvlies. Het was een blanke man, die baalde van het een of ander. Hij liep flink te godveren, zonder dat overigens duidelijk was waarmee dat precies te maken had. Het zal wel iets met integratie zijn geweest. Hoe dan ook, de man kwam zeer gespannen over. Schouders opgetrokken tot onder zijn oren, een getergde blik in de ogen, totale verkramping. In het korte moment tussen droom en werkelijkheid waarop ik de man probeerde te duiden, viel het me in. We zijn toe aan een break! Nederland moet er hoognodig eens tussenuit!

Bij ons thuis is het een beproefd model: dreigen de spanningen al te zeer op te lopen, dan pakken we het vliegtuig naar een tropische bestemming. Even helemaal ‘unwinden’. Goed slapen, lekker eten, fijne gesprekken en verder vooral niet te veel. Ook bij bedrijven is het concept bekend. Teambuilding? Nieuwe strategie? Dat doe je niet op het kantoor waar je het hele jaar al doorbrengt met elkaar. Nee, dat doe je in de Ardennen, in de sneeuw of desnoods op de hei. In een andere omgeving dus, waar de stress van alledag even wegvalt en waar je in staat bent net iets verder te kijken dan je neus lang is.

Al met al pleit ik voor een break van een week. Met z’n allen er op uit, in de sfeer van een ouderwets schoolreisje. Samen liedjes zingen in de categorie ‘we zijn er bijna’. Het feit dat we met zestien miljoen zijn, vereist wel enige planning natuurlijk. Via Sunweb en D-Reizen krijgen we vast niet genoeg hotelkamers bij elkaar. Daarom denk ik aan een uitwisselingsproject. Persoonlijk lijkt Australië me daarvoor bijzonder geschikt. De infrastructuur is goed op orde, het weer is ’s zomers ronduit geweldig en er valt genoeg te zien met het oog op de excursies die we natuurlijk willen maken.

In Australië wonen zo’n tweeëntwintig miljoen mensen. Ideaal in dit geval. We laten zestien miljoen van hen deze kant op komen voor een weekje in het pittoreske Nederland en zelf trekken we met z’n allen naar daar. De aussies die in eigen land achterblijven – een stuk of zes miljoen in totaal – worden vrijgemaakt om ons eens lekker in de watten te leggen. De rednecks en hillbillies die bezit nemen van Nederland, redden zich ondertussen wel. No worries, mate! Ik zit nog wel een beetje met vervoer. KLM heeft 26.162 plaatsen beschikbaar per ronde, dus we moeten wellicht wat extra toestellen charteren.

Boze Kees uit de Bijlmer die voor vertrek al een wave inzet, Achmed die Geert op de schouders slaat tijdens hun uitje naar het Great Barrier Reef, Monique uit Baarn en Stanley uit Dordrecht die samen de barbecue voorbereiden. We zouden het geweldig hebben samen! Een week om nooit te vergeten. Natuurlijk met een enkele irritatie hier en daar, want Sjors uit Breda blijkt ook down under gewoon een vervelende vent, maar het genoegen zou overheersen. Laat Sjors nou maar lullen en neem nog een biertje! Of een kopje thee in het geval van Job uit Amsterdam. Het is toch vakantie, nietwaar?

Ik heb een poooooo-tje met vet…. Allemaal!

Twitter en de scheve schaats van Frits Wester

2010-03-17T23:20:00.004+01:00

Ik ben een fan van Twitter en heb een relatie met iemand die zelfs überfan is. Daardoor heeft het medium intussen een vaste plek verworven in ons huishouden. Als Miriam op televisie naar Wie is de Mol kijkt, doet ze dat al twitterend met andere fans. Eerder dit jaar bleek het Nationaal Songfestival zelfs tot een bijzonder hilarisch evenement te verworden door de tv-tweetcombi. Maar vooral bij groot nieuws is Twitter voor ons tegenwoordig een logische extra bron van informatie.

De val van het kabinet was vorige maand een goed voorbeeld van zo’n belangrijk nieuwsmoment waarbij Twitter van toegevoegde waarde bleek, zeker omdat veel politici het medium inmiddels hebben ontdekt. De bijdrages van met name Femke Halsema en Boris van der Ham waren die nacht alleraardigst, terwijl ze niet eens nieuws brachten. Het was hun visie op de gebeurtenissen als hoofdrolspelers in de Tweede Kamer, waardoor de kattebelletjes relevantie kregen.

Toch is Twitter mijns inziens eerst en vooral een platform voor ‘civil journalism’. Gewone mensen die behalve alledaagse beslommeringen ook nieuwswaardige feiten brengen. In de nacht van ‘de val’ waren er bijvoorbeeld meldingen van omstanders, die de bezorging van een rijsttafel in Den Haag beschreven. Ooggetuigenverslagen van maximaal 140 karakters. De voorbeelden zijn legio: van betogingen door de oppositie in Iran vorig jaar, tot de gevolgen van de aardbeving in Chili onlangs.

Dat het medium inmiddels volwassen wordt, blijkt wel uit het feit dat steeds meer ‘echte’ journalisten er ook lustig op los twitteren. Dat is begrijpelijk: het geeft hen de mogelijkheid om los van de deadlines van hun werkgever een primeur te presenteren, die bovendien nog geheel op hen persoonlijk afstraalt ook. Wat mij betreft is daar helemaal niets mis mee. Sterker, het voegt vaak iets toe. Als nieuwsconsument ben je in veel gevallen eenvoudig sneller op de hoogte.

In de nacht dat het kabinet viel, volgde ik behalve Halsema en Van der Ham ook de parlementair journalisten Michiel Breedveld van Radio 1 en Frits Wester van RTL. Met name de laatste beleefde online zijn ‘finest hour’ met een aantal scoops. En passant had hij ook nog de primeur van een preventief ontruimd KLM-vliegtuig op Sint Maarten. Wester, die pas sinds kort fanatiek twittert, heeft inmiddels ruim 32-duizend volgers, waarvan ik er één ben. Met veel genoegen.

Anders dan voor gewone burgers – die Twitter vooral gebruiken als uitlaatklep – en voor politici – van wie je mag verwachten dat ze het medium ook als pr-vehicel zien –, geldt wat mij betreft voor journalisten wel dat ze in de race om nieuws ook in tweets recht moeten doen aan de grondbeginselen van hun vak. In dat kader geldt bijvoorbeeld dat de herkomst van een verhaal duidelijk moet zijn en ook dat één bron geen bron is, al kun je bij dat laatste element soms iets rekkelijker zijn.

In het geval van het KLM-vliegtuig, dat wegens een bommelding werd geëvacueerd, voldeed Wester aan zijn journalistieke plicht. Hij had het bericht ontvangen via vrienden, die ter plaatse waren. Informatie uit de tweede hand dus. Het werd door hem keurig in de tweet gemeld. En zelfs als er sprake is van ‘bronnen rond’ een partij, kun je – hoe vaag wellicht ook – toch een inschatting maken van de relevantie, zeker als je daarbij de staat van dienst van Wester meeweegt.

Meestal gaat het dus goed, maar gisteravond reed Frits Wester wat mij betreft een scheve schaats. In de aanloop naar de ontknoping van de verdwenen Milly Boele uit Dordrecht, meldde Wester als eerste haar dood. Hij deed dat via Twitter om één minuut voor half tien, zo’n drie uur voor de officiële bevestiging door de politie. De tekst luidde als volgt: “vreselijk Milly dood gevonden in buurt eigen huis. 21.30extra uitzending RTL Nieuws”. Een tweet die vragen oproept.

Wie was de bron van Wester? Hij meldt er niets over in zijn bericht en ook niet in de tweets die volgen. En wat is zijn bemoeienis met dit onderwerp? Wester is immers bekend van zijn Haagse bijdragen en een primeur in deze zaak doet dan ook onlogisch aan. Te oordelen naar zijn latere berichten heeft een flink aantal van zijn volgers kritisch gereageerd. Wester roept na middernacht zelfs op tot een ‘Twitterstop’.

Het bevreemdt mij echter dat de kritiek zich lijkt toe te spitsen op de vraag of het ethisch verantwoord was om op dit onderwerp een primeur te scoren. Daarover gaan nu de meeste reacties op Twitter en in andere media. Wester meldt vanmiddag ter verdediging: “Helaas is triest nieuws ook nieuws”. Ik zou dat wel wat sterker willen stellen: meestal is nieuws slecht nieuws. De vraag of een scoop in dit geval op z’n plaats was, vind ik dan ook hypocriet.

Wat mij betreft moet de discussie gaan over het citeren van bronnen en het zo goed mogelijk kenbaar maken van de herkomst van een verhaal. Wester twittert vandaag nog wel: “Op zo'n moment is zorgvuldigheid natuurlijk een must en berichten we op basis van goede bronnen”, maar in welke hoek we die bronnen moeten zoeken, blijft ongewis. En ook wat Frits Wester überhaupt met de zaak te maken heeft.

De scoop van Wester werd gisteren vrijwel direct overgenomen in andere media. De online uitgave van Elsevier voorop. Het verhaal werd door hen eerst nog als voldongen feit gebracht, maar binnen enkele minuten verschenen de aanhalingstekens. Het nieuws veranderde in een quote. Een quote van Frits Wester. Het stond er duidelijk bij en zo hoort het. Al bracht het de kritische Twitter-fan natuurlijk geen steek verder. Want wie was nou de bron?

Trots op oma

2010-03-13T22:31:00.005+01:00

Nog geen jaar geleden had ik haar aan de telefoon, toen ze in snikken uitbarstte. Oma zag het niet meer zitten. En zo kende ik haar niet. Het was vlak nadat ze voor de tweede keer haar heup had gebroken. Jaren eerder was ze voor het eerst ongelukkig ten val geraakt. Volgens mij op de fiets. Het herstelproces had oneindig lang geduurd, mede door een aantal pinnen die naar later bleek verkeerd waren aangebracht. Nu stortte haar wereld in. Opnieuw die lijdensweg.

Het bewuste telefoontje hadden we niet lang na haar tweede operatie. Oma was weer thuis, maar nagenoeg immobiel, met veel pijn en kampend met de naweeën van een narcose, die er onder meer voor zorgde dat ze wekenlang nauwelijks sliep. Een uurtje per nacht. Misschien twee. Overdag doezelde ze af en toe even weg. Oma vroeg zich af of het nog goed ging komen en het verdriet dat gepaard ging met die onzekerheid was voor mij op dat moment fysiek voelbaar. Wat had ik met haar te doen! Want oma was, hoewel nagenoeg negentig, nog behoorlijk kwiek en fit geweest. Zeker nadat het euvel met de pinnen van haar eerste heupoperatie was opgelost. Ze zat nog op haar knieën in de tuin voor het periodieke onderhoud van het groen. Als ik me niet vergis was ze zelfs nog in staat om, liggend op haar rug, beide voeten achter haar hoofd de grond te laten raken. Iets waarvan ik me afvraag of ik het zelf zou kunnen.

Al met al was het duidelijk dat oma niet op de vertrouwde Palestinastraat nummer 13 in Heerlen kon blijven, het adres waar ze tijdens mijn leven altijd had gewoond. Het huis voldeed eenvoudig niet meer. De trap naar boven was een definitief obstakel geworden, waardoor ze noodgedwongen met haar bed in de woonkamer bivakkeerde. En hoewel alle losliggende kleedjes waren verwijderd – het achter zo’n kleedje blijven haken, was de oorzaak geweest van haar laatste val – was ook het gedoe met drempels en nauwe doorgangen voor de scootmobiel verre van ideaal.

Ik herinner me dat ik mijn moeder sprak in die tijd over de vraag hoe het nu verder moest. Een aanleunwoning of serviceflat leek voor de hand te liggen. Ze stond al jaren ingeschreven voor een nieuw complex, maar de bouw daarvan liep steeds weer vertraging op en mijn moeder vroeg zich af of oma überhaupt wel toe was aan iets ingrijpends als een verhuizing. Haar zus Marijke – mijn tante, die net als oma in Heerlen woont en fungeert als oma’s steun en toeverlaat – zou het onderwerp voorzichtig eens ter sprake brengen, geloof ik. Volgens mij was dat uiteindelijk niet nodig. Oma had zelf al ingezien dat het tijd was voor een nieuwe woonomgeving en binnen enkele weken was er groen licht. Opnieuw maakten verschillende van haar kinderen zich zorgen over de snelheid waarmee alles ging, maar oma toonde zich kranig zoals ik haar kende en zette door. In no-time nam ze haar intrek in een flat elders in Heerlen, die onderdeel is van een veel groter zorgcomplex.

Vrijwel direct na de verhuizing was haar transformatie compleet. Oma bloeide op in haar nieuwe omgeving. Pijlsnel ging het. Van een bejaarde met weinig zin in het leven, was ze binnen enkele maanden veranderd in de positieve, goed gestemde, alerte vrouw die ik kende uit betere tijden. Het appartement, de aanspraak van mensen die ze op haar rondes door het gebouw tegenkwam, de clubs en georganiseerde groepjes waarvan ze al snel lid werd, het deed haar enorm goed. Toen ik oma een aantal weken geleden belde, was haar enthousiasme aanstekelijk.

Donderdag ging ik even op bezoek, na een afspraak in Kerkrade. Nu zag ik ook het blije gezicht erbij. Een gezicht dat tien jaar jonger was geworden. Ze bevestigde dat ze een hoop rimpels was kwijtgeraakt. Haar wangen hadden weer een gezonde, Oudhollands rode kleur. Natuurlijke rouge, bedacht ik. Toen we ’s avonds een hapje aten bij mijn oom Guido en tante Marijke thuis, straalde ze aan tafel een heerlijk natuurlijke rust uit. Een goed aura had ze. Die wordt met gemak honderd, concludeerden we na afloop. Het zou ook makkelijk kunnen. Mijn overgrootmoeder - de moeder van oma - werd op een dag na honderdéén, hoewel niet meer helemaal bij kennis de laatste jaren, dat moet gezegd. Het was in ieder geval een blije donderdag. Trots en tevreden zat ik om tien uur in de trein naar Amsterdam. Trots op oma.

Slobberbroek en ogen die vuur spuwden

2010-02-02T18:13:00.002+01:00

Ik had wel eens van het fenomeen gehoord, maar nam de meldingen tot nu toe weinig serieus. Ik herinner me een item in een nieuwsuitzending ten tijde van de vorige actieperiode, maar achtte de beelden toen overduidelijk geënsceneerd. Een week of twee geleden kwam ik een berichtje tegen in Spits of Metro, maar de bijhorende foto was van zo dichtbij genomen, dat ik op z’n minst de omvang van het probleem in twijfel trok.

Afgelopen vrijdag werd ik echter met mijn neus op de feiten gedrukt. Het fenomeen bestond echt! Bij het binnengaan van de supermarkt had ik hem nog niet opgemerkt, maar toen ik ettelijke minuten later het pand verliet, stond hij pontificaal in mijn looprichting. Donker, warrig haar. Licht kalend was hij ook. Hij droeg een ruitjesbroek, ik weet nog dat me dat als eerste opviel. Een slobberbroek was het, zoals ook zijn jas – zo’n boswachterachtig model – veel te los om zijn bovenlichaam hing. Daar stond ‘ie, met licht gebogen knieën, schouders ongemakkelijk ver naar voren en tegelijk zodanig opgetrokken dat ze tot oorhoogte kwamen. Toen ik beter keek, viel het me op dat hij zijn hoofd sowieso op een rare manier op zijn nek droeg. Een beetje zoals een schildpad.

Hij had een metalen doosje bij zich. Ik vermoedde dat er ooit koekjes in hadden gezeten. Of luxe bonbons. Thee zou zelfs kunnen. De herkomst was moeilijk te achterhalen, omdat de zijkanten volledig waren beplakt. Grote witte stickers, beschreven in een blokkerig, kinderlijk handschrift. Met uithalen. Iets ongecoördineerd, zoals hij zich ook leek voort te bewegen.

“Menemenevjupjupjus?” vroeg hij met een iets verveelde ondertoon. Of misschien is verveeld niet eens het juiste woord. Routine was het meer. Het was duidelijk dat ik niet de eerste was aan wie hij de vraag stelde. Maar hij had mijn aandacht, zoveel was zeker. “Hoe zegt u?” vroeg ik op mijn beurt, onderwijl de figuur tegenover mij schattend. Ik probeerde zijn leeftijd te raden. Ouder dan twintig, dacht ik. “Menemenevjupjupjus?" vroeg hij nogmaals. Ik merkte dat ik mijn hoofd iets schuin hield om hem beter te kunnen verstaan, terwijl ik zelfs een moment twijfelde of de kortsluiting wellicht in mijn eigen hoofd zat. “Menene-wat? Sorry, ik kan je niet volgen,” verontschuldigde ik mezelf. Hij leek getergd en riep: “Vjupjupjus!” Het klonk als: domme randdebiel, je hoort me toch? “Vjupvjup-hoe?” vroeg ik. “Serieus, ligt dit aan mij?”

Zijn ogen spuwden inmiddels vuur. Ik concludeerde eruit dat het inderdaad aan mij lag. Vervolgens richtte hij zijn blik naar beneden, naar het metalen doosje dat hij nog altijd vasthield. Met zijn rechter wijsvinger tikte hij vier keer nadrukkelijk op het deksel. Tik, tik, tik, tik. “Vjupjupjus,” zei hij nogmaals. Pas toen zag ik wat er op de witte stickers was geschreven, waarmee het doosje was beplakt. Voetbalplaatjes! Het stond er zelfs in hoofdletters.

Ik haalde opgelucht adem en keek de slobberfiguur tegenover me aan met dito blik. Zijn eigen gezicht stond nog steeds op onweer. “Sorry,” zei ik, “maar ik heb geen vjupjupjus!” Hij ontdooide op slag en knikte begrijpend. Ik wilde al aanstalten maken om mijn weg te vervolgen, toen hij me tegenhield. “Vjezekewemeneme?” vroeg hij hoopvol.

“Wie weet,” zei ik. “Wie weet… Zou zomaar kunnen!”

Hij lachte.

Low budget, maar highly amusing

2010-01-27T01:11:00.001+01:00

Soms is mijn werk bijna te leuk! Zo dat al mogelijk is natuurlijk. Eind december bedacht ik met Jolanda en Connie van Ahoy Rotterdam de website Sterkevisverhalen.nl. Het idee ontstond tijdens een brainstorm over de communicatie voor Visma, de grootste hengelsportbeurs van Europa. Het lag er opeens. En het was te aardig om te laten. Amper een maand verder is de website online. Powered by Visma, maar primair voor de sportvisfanaat.

Hoe geweldig is het al niet om een rare oprisping te hebben in combinatie met een klant die er vervolgens ook echt mee aan de slag wil? Als je dan ook nog alle ruimte krijgt om naar eigen inzicht een teasende video te maken, die na de eerste oplevering bovendien zonder enige revisie wordt omarmd, dan is het leven best zonnig!

Een low budget productie, maar highly amusing. Om te maken althans. Zelf gedraaid op m’n al lang afgeschreven FX1E, met in de hoofdrollen mijn goede vrienden Floris en Bas van weleer. Van vroeger. Van toen we Vlaardingen als jonge jongens onveilig maakten en blowtjes rookten op het plein van basisschool De Hoeksteen - na sluitingstijd, dat wel. Zaterdag waren we weer even zestien, de kou trotserend langs de Vlaardingse Vaart.

Normaal gesproken geen links op deze log. Dit is de uitzondering; omdat ik er zelf zoveel lol aan heb beleefd.

"Zo zijn de procedures, meneer!"

2010-01-14T20:42:00.002+01:00

"Goedenavond, u spreekt met DHL."
"Goedenavond, u spreekt met Sander Versluys."
"Waarmee kan ik u van dienst zijn?"
"Ik vond zojuist een briefje in mijn brievenbus met de mededeling dat vandaag voor de tweede maal is gepoogd om een zending aan te bieden."
"Wat is het nummer van de vrachtbrief, meneer?"
"4362053***."
"Ja, klopt! Vanmiddag om kwart voor één is de zending bij u aangeboden, maar er werd niemand aangetroffen. Gisteren was dat om tien voor twaalf. Zelfde verhaal."
"Juist, daar bel ik over. Toen ik gisteren namelijk het eerste briefje vond en las dat u vandaag terug zou komen, heb ik meteen gebeld om te melden dat ik er ook dan niet zou zijn. Ik heb een collega van u gesproken, maar die zei dat het tweede bezoekje standaard is. Daar kan DHL schijnbaar niets aan veranderen."
"Dat klopt, meneer. Dat is een standaard procedure. Daar kunnen wij echt niets aan veranderen."
"En op zich vind ik dat ook prima, hoor! Het lijkt me wat omslachtig, dat wel. Dat een medewerker op donderdagochtend een enorm pakket in een vrachtwagen gaat laden, dan naar een adres rijdt en aanbelt bij iemand die al heeft aangekondigd er toch niet te zullen zijn, om vervolgens uitgebreid een briefje te gaan schrijven en iemand op het callcenter paraat te houden voor een tweede telefoontje van de beoogd ontvanger. Het lijkt me omslachtig en kostbaar, maar daar gaat het nu niet om. Waar het wel om gaat is dat op het tweede briefje staat dat ik nu vijf dagen de tijd heb om het pakket zelf op te halen. En daar heb ik weinig trek in."
"Wat is daarvoor de reden, meneer?"
"Sowieso dat het pakket veel te groot is om achter op de fiets te binden, maar vooral dat u bij mij langskomt op een moment dat ik heb aangekondigd er niet te zullen zijn. Ik vind het vanuit die optiek niet redelijk dat u mij nu met het probleem opzadelt."
"Tsja… Zo zijn de procedures, meneer."
"Dan maak ik bij deze bezwaar tegen die procedures en vraag ik u met klem om een oplossing te bedenken."
"Tsja… Da’s een lastige. Ik vrees dat ik u niet kan helpen, meneer. Het is ook nog een goedkope zending."
"Hoe bedoelt u?"
"Het is een goedkope zending in de zin dat ‘ ie weinig kost. En de consequentie daarvan is dat we dan geen derde keer langskomen."
"Ik ben toch niet zelf de verzender? Hoe kunt u dat op mij afwimpelen?"
"Huh?"
"Ik heb toch niet zelf voor dat goedkope tarief gekozen? Ik heb toch geen pakje aan mezelf gestuurd? U moet bij de leverancier zijn, uw klant!"
"Tsja… Moeilijk! Uh… Tsja… De procedure is nu eenmaal zoals ‘ie is."
"Bespottelijk, dat vind ik het."
"Ik vrees dat ik verder niets voor u kan betekenen."
"Dan wil ik een klacht indienen!"
"Ok… Eh… Natuurlijk. Heeft u een ogenblikje?"

**Mecano zingt zes minuten Hijo de La Luna**

"Ja, daar ben ik weer! Bedankt voor het wachten. Ik moest even het systeem inschakelen. U wilde een klacht indienen?"
"Zeker."
"Wilt u daarover worden teruggebeld?"
"Nee, op zich hoef ik niet te worden teruggebeld. Ik wil dat het primaire proces bij DHL wordt aangepast!"
"Hoe zegt u?"
"Het primaire proces. Dat wil ik graag anders."
"Eh… Tsja… Het primaire proces? Even kijken hoor…"
"Kijkt u even."
"Oei! Eh… Dat is een lastige! Die optie staat niet in het systeem, meneer! Ik kan u eventueel wel terug laten bellen…"

Als aan de grond genageld

2009-10-24T23:32:00.006+02:00

"Wat doe je nou, man?" Ik keek de jongen oprecht verbaasd aan. Een wat dikkige jongen was het van een jaar of acht. Hij had een gouden ketting om en droeg een horloge van ongekend formaat. Het ding fonkelde in het neonlicht. Nonchalant hing het mannetje over de winkelwagen die hij meetorste. Verveeld keek hij naar me op. "Dat kan je toch niet maken?" vervolgde ik mijn relaas met een ongelovige ondertoon, die aan duidelijkheid weinig te wensen overliet.

Maar de jongen leek niets te begrijpen van mijn afgrijzen. Wel zag ik iets van angst in zijn blik toen ik vervolgens een halfdreigende stap in zijn richting zette, maar dat had meer te maken met het feit dat ik - hoewel bepaald niet lang - nog altijd ruimschoots boven hem uittorende. Behoedzaam bewoog hij zich dan ook van mij af. De beweging, in de richting van een vrouw die het tafereel op zo'n twee meter afstand nieuwsgierig gadesloeg, was nagenoeg synchroon met de mijne.

Even hadden we oogcontact, de vrouw en ik. Het was me direct duidelijk dat het zijn moeder betrof. Ze lachte naar me. Het was geen geamuseerde lach, maar de lach van iemand die zich geen houding wist te geven. Ze stond zelfs als aan de grond genageld, terwijl ze ongemakkelijk grijnsde van oor tot oor. Onderwijl schoof zoonlief nog altijd langzaam in haar richting. Ter hoogte van het schap met poedersuiker en bakbenodigdheden was hij inmiddels.

Ik schudde mijn hoofd en keek de jongen nog één keer indringend aan. Vervolgens wendde ik mijn blik af om mijn eigen weg te vervolgen, waarbij ik helaas niet kon voorkomen dat mijn aandacht nog heel even werd getrokken door de fluim die hij net daarvoor nonchalant had uitgespogen, hangend over zijn winkelwagentje in de plaatselijke Albert Heijn. De snotterige, witgroene rochel droop tergend traag richting grond langs de buitenkant van een pak Pickwick rooibosthee.

'Die gast is echt zielig'

2009-10-17T15:48:00.004+02:00

Ze stonden gebroederlijk vakken te vullen in de verfsectie van Praxis aan de Haarlemmerweg te Amsterdam, alwaar ik op zoek was naar een blik krasvaste, transparante meubellak.

"Heb je die nieuwe gast van beveiliging gezien?" vroeg de één aan de ander.
"Ja man, wat is dat voor figuur dan?" reageerde de ander naar de één.
"En praatjes."
"Precies! Zo van: 'Ik was toen en toen met m'n vriendin op vakantie en toen liep ik op Schiphol gewoon door de security met twee grote potten gel in m'n handbagage!' Ik zweer het je, die gast is echt zielig."
"Die vorige was veel cooler."
"Ja man!"
"Ik zeg het je toch? Deze heeft alleen maar praatjes."
"Het is nog een focking kabouter ook! Pfffft, ik blaas 'm zo omver."
"Kijken of 'ie dan nog steeds zo bijdehand doet..."

'Waar wil je dat ik bij help?'

2009-10-09T17:42:00.001+02:00

Ter introductie meld ik voor de goede orde en vooral voor mensen die dat nog niet wisten, dat ik sinds enkele maanden ongeveer de helft van de week in Amsterdam woon. Toen ik vanmiddag mijn hoofdstedelijke fiets thuis parkeerde, stapte een wat schichtige jongen op mij af. Hij zag er op zich verzorgd uit, maar zijn ogen hadden iets paniekerigs. Hij bleek bovendien ook flink te stotteren.

“Meneer, m-m-mag ik u wat v-v-vragen?” worstelde hij zich door zijn openingszin. Ik knikte hartelijk en voegde hem een welgemeend klinkend ‘natuurlijk’ toe, hoewel ik zeker wist waar dit gesprek naartoe zou gaan. Of ik een paar euro had ter oplossing van een ongetwijfeld zeer gecompliceerd probleem. Zo ging het immers altijd. Maar ik wilde hem niet direct afserveren, nieuwsgierig ook naar wat hij had bedacht.

“Ik b-b-ben mijn p-p-portemonnee kwijt en nou kan ik n-n-niet met de b-b-bus en de t-t-trein. En ik zit op het M-m-mercatorplein op school. M-m-maar ik moet naar U-u-utrecht, want mijn n-n-neef… En nu heb ik een p-p-probleem en ik weet echt niet hoe ik het moet o-o-oplossen. W-w-want mijn abonne… a-a-abonnem-m-ment zat ook in mijn p-p-portemonee. En die is w-w-weg!”

Hij ratelde nog op volle snelheid toen ik mijn hand opstak om de jongen tot stilte te manen. Het werkte. Zijn performance was niet al te sterk en ik vond het hoog tijd dat hij eens ‘to the point’ kwam. Dus vroeg ik hem, overtuigd als ik was dat zijn verhaal op een donatieverzoek zou uitdraaien, op de man af: “Waar wil je dat ik bij help?” Ik haalde vast adem om zijn verzoek af te wijzen, toen hij me compleet verraste:

“Ik w-w-wil geen g-g-geld of zo hoor! Maar k-k-kunt u me even n-n-naar Utrecht brengen?” Met zijn handen voor zich bootste hij een stuurbeweging na. De knuisten keurig op tien voor twee. Ik was even met stomheid geslagen, maar al snel vooral blij dat ik naar eer en geweten kon melden dat ik noch een auto, noch een rijbewijs bezat. “G-g-geeft n-n-niks hoor,” riep de jongen me nog toe. “G-g-geeft niks!”

Flanerende nouveau riche

2009-09-25T19:39:00.005+02:00

Mijn vooroordelen ten aanzien van Capri waren onterecht! Ik neem bij deze mijn verlies. Voor de goede orde: ik was zelf degene die de knoop doorhakte om toch maar deze kant op te gaan. Vijf uur in een trein naar Foggia en nog eens vier uur in een bus, plus een vertrek om acht uur in de ochtend vanaf station Termini. Het klonk gewoon niet aanlokkelijk. Niet zo aanlokkelijk als de naam Capri tenminste.

Volgens Lonely Planet doet Capri-stad meer denken aan een filmset dan een dorpje. En hoewel die omschrijving echt wat overtrokken is, geef ik ruimschoots toe dat het stadje en het eiland ronduit prachtig zijn. Pittoresk vooral ook. Zorg alleen dat je rond het middaguur in de luwte verkeert, als de bootladingen Japanse en Duitse dagjesmensen deze rots in zee overspoelen. Dan is het net een tikje hectisch hier.

Los van de schattige witte huisjes, de meest autovrije straatjes - die sowieso te smal zijn voor voertuigen groter dan een golfkar - en de schitterende uitzichten over de baai van Napels, is Capri vooral ook fascinerend. Aan vier- en vijfsterrenhotels geen gebrek. En wanneer een gehucht met amper achtduizend inwoners twee vestigingen van Prada heeft, dan is er iets bijzonders aan de hand.

Prada, Gucci, Rolex, D&G. Je struikelt over de dure merken. Overal boetieks met onbetaalbaar designspul. Bijzonder is dat ze gebroederlijk zijn gelegen naast de plaatselijke slager, bakker en supermarkt, die precies zo ogen als je je voorstelt bij een Zuid-Europees stipje op de kaart. Uit de kluiten gewassen Italiaanse moekes die parmesan en verse tomaten inslaan voor het avondeten, tussen hordes rijke toeristen.

Het is een aparte gewaarwording. Vooral voor mijzelf overigens en niet zozeer voor de gemiddelde resident. Die weet al jaren niet beter. Het onvervalste dorpsleven wordt hier gecombineerd met flanerende nouveau riche. Als je geen witte broek draagt en een polo van Ralph Lauren, tel je eigenlijk niet mee. Om nog maar te zwijgen van de dure champagnes in zelfs het eenvoudigste restaurant.

Vanochtend liet ik mijn haar knippen bij Franco, de plaatselijke barbier. In een versleten kapperstoel met een licht roestige schaar. Daar ging het gewoon over de dingen van de dag. De dingen van het dorp. Een dorp met een gouden randje, dat wel...

Seen it, done it, been there

2009-09-22T17:45:00.001+02:00

We zijn in Rome, als onderdeel van onze eerste Europese vakantie in jaren. Sterker, we kunnen ons niet eens meer precies herinneren wanneer we voor het laatst op eigen continent langer dan een paar dagen van huis waren. Dat klinkt overigens interessanter dan het is - ik ben er na twee dagen Italië al achter dat je hier per saldo echt niet voordeliger uit bent dan in Azië, ondanks de spotgoedkope tickets van Transavia.

Gisteren alle highlights binnen drie uur nog eens afgewerkt: Vaticaan, Piazza Navona, Pantheon, Trevi, Spaanse trappen. Seen it, done it, been there. Vanochtend naar het museum voor hedendaagse kunst, het MACRO, op een steenworp afstand van Villa Borghese. Aardig, maar niet indrukwekkend. Vanmiddag een bescheiden pizza op een terrasje in de Romeinse nazomerzon en inmiddels met de benen omhoog ter voorbereiding op het avondprogramma. Zoals het er nu naar uitziet, blijft dat overigens beperkt tot sushi eten bij de beste Japanner in de stad.

Morgen nog een dagje hier. Daarna pakken we de trein. In welke richting is nog even de vraag. Ik wil zelf naar de Adriatische kust, maar Miriam heeft het al weken over de baai van Napels. Daar ligt Capri. Maar net als bij de gelijknamige ijssalon in Rotterdam, ben ik bevreesd dat de klank mooier blijkt dan de werkelijkheid...

'Ik heb toch Google Earth!'

2009-08-28T18:47:00.002+02:00

Er is een slagboom aan de ingang, die bovendien gesloten blijft tussen één en zes uur 's nachts. Voor uw en onze veiligheid. Om dezelfde reden zijn houtskoolbarbecues uit den boze, moeten honden aangelijnd, ligt de maximumsnelheid op tien kilometer per uur, dien je na tien uur 's avonds volstrekte stilte in acht te nemen en moet je standplaats op de dag van vertrek voor twaalf uur zijn vrijgemaakt. Dat laatste lijkt me overigens vooral heel prettig voor de eigenaren van Camping des Mures in het Zuid-Franse plaatsje Grimaud, met vrij zicht over de baai op het mondaine Saint-Tropez. Een plek waar je natuurlijk nog niet dood gevonden wilt worden.

Toch is het de locatie waar mijn goede vriend Paul al jaren met veel plezier komt. Het is feitelijk ook de enige plaats buiten Nederland waar hij op recreatieve basis wel eens vertoeft. Ok, met uitzondering van een enkel skiuitje en de interrailavonturen die we in onze jonge jaren - uiteraard onder mijn aanvoering - samen beleefden. Zo lang ik Paul ken, komt 'ie op Camping des Mures. In een huisje. Nee, niet 'een' huisje, maar altijd in hetzélfde huisje.

Hoe vaak heb ik al niet geprobeerd om Paul op andere gedachten te brengen? Maar wervende verhalen over bestemmingen rond de evenaar halen niets uit. Paul wil helemaal niet naar Azië of Zuid-Amerika. Veel te veel gedoe, veel te weinig comfort, allemaal rare gebruiken en onbekend voedsel, enge ziektes en enge beesten, criminaliteit en noem maar op. Ook het argument dat zo'n vakantie echt niet veel meer hoeft te kosten dan een uitje naar Zuid-Frankrijk maakt geen enkele indruk. Paul zegt dan steevast: "Ik heb toch Google Earth! Ik kan elke dag naar Thailand, als ik dat wil."

Even had ik goede hoop, toen er onlangs een nieuwe vrouw in zijn leven kwam. Maar die hoop vervloog acuut toen ik Paul gisteravond sprak. "Ik ben met vakantie," zei hij. "Je zit toch niet weer op die camping?" vroeg ik. Paul bevestigde. Hij zat met Christien gewoon weer op die camping. "Maar," zo voegde hij met enige trots toe, "niet in mijn vaste huisje, maar op het kampeergedeelte!"

Gesprek van pappen en nathouden

2009-08-27T13:01:00.005+02:00

Ad dreigde te worden verbannen naar de deeltijd WW. En daar had 'ie schijnbaar weinig trek in, te oordelen naar het telefoongesprek dat Ad met zijn baas voerde, die vlak voor mij zat in de sneltrein naar Amsterdam. De baas was een nagenoeg kale man, iets bedeesd maar vastbesloten sprekend, die er de gewoonte van maakte om een zin te beginnen met 'ten eerste' of 'twee dingen', om vervolgens al snel de weg in zijn eigen betoog kwijt te raken en nooit meer bij punt twee uit te komen. Ad kende die gewoonte, zo concludeerde ik en maakte het nog wat erger door zijn opponent regelmatig al ergens halverwege het eerste 'ding' in de rede te vallen.

Het was een gesprek van pappen en nathouden. Dat deed de kale man overigens bepaald niet slecht. De vrees van Ad was dat hij nog steeds honderd procent van zijn taken zou moeten uitvoeren in tachtig procent van zijn tijd. En dat terwijl hij al tot over zijn oren in het werk zat! Even had ik met de kale man te doen. Daar gaan we weer, voelde ik hem bijna denken. Die prutser van een Ad, die hem weer stoorde met een oeverloos lulgesprek en hem bovendien niet uit liet praten. De Ad die hij liever kwijt was dan rijk, die het natuurlijk weer retedruk had terwijl de rest van het bedrijf duimen zat te draaien. Die Ad moest híj nu zien te overtuigen. Zonde van de tijd.

Als het al zo was dat de kale man zich ergerde, dan liet 'ie dat bepaald niet blijken. Hij nam alle tijd van de wereld en noemde voor de derde keer het eerste van wat kennelijk twee argumenten waren. De soep werd ook niet zo heet gegeten als 'ie werd opgediend! Als Ad echt tot over zijn oren in het werk zat, dan moesten ze dat maar eens nauwkeurig bekijken. Liefst in het bijzijn van Fieke, dat begreep Ad natuurlijk wel - ik stelde me voor dat Fieke dan de bitch zou spelen. En als uit die analyse naar voren kwam dat Ad inderdaad te veel op zijn bord had, dan waren er twee mogelijkheden: werk overdragen of... Wat zeg je Ad?

De kale man heette Peter van Scheijndel. Dat leerde ik toen hij later nog op een voicemail reageerde. De telefonist die hem daarbij te woord stond, had moeite om de beller goed te verstaan. "Peter van Scheijndel, VHP Ergonomie," lispelde hij dan ook drie keer, voordat de hele reut er op dicteesnelheid alsnog verstaanbaar uit kwam. Het gesprek met Ad had hij even daarvoor eindelijk afgerond met sussende woorden. "Inderdaad, misschien is dat het beste," had Peter gezegd, om twee octaven hoger op vaderlijke toon te vervolgen: "Ja hoor, slaap er nog maar even een nachtje over! Zoiets heeft altijd even nodig om helemaal door te dringen."

Ad bedankte kennelijk uitgebreid. Ik ook, in gedachten. Op het station was de Volkskrant uitverkocht geweest en heel even had ik me zorgen gemaakt over de vraag of ik de tijd wel door zou komen...

Tussen de oren zit het niet lekker

2009-08-22T15:26:00.000+02:00

Er is een onmiskenbare verbintenis. De streek voelt als een soort tweede thuis. En hoewel dat direct heel clichématige aandoet, is het absoluut waar. Het landschap met z'n natuurlijke glooiing, het zangerige taaltje van de mensen. De 's' die steevast klinkt zoals in 'ssssssst'. Je wordt hier op straat nog hartelijk gegroet. Ik zeg zelf beleefd 'dag', maar de algemeen geaccepteerde term is 'hoi'. Met een langgerekte o-klank. Meer als 'hooi' dus, met een klein sprongetje omhoog aan het eind. Hoo-jie. Zoiets. Ik hou ervan. Bij de plaatselijke fruitstal in het winkelcentrum om de hoek werd me vanochtend geadviseerd om eventjes een 'kneupske' te leggen in het zakje dat ik kreeg aangereikt, om te voorkomen dat de zojuist gekochte aardbeien zouden ontsnappen.

Limburg. Het is altijd aangenaam om er te zijn. Mijn beide ouders groeiden er op. Leerden elkaar hier kennen. Hij kwam uit Geleen, zij uit Heerlen. En hoewel beiden import waren - de ouders van mijn moeder komen uit Utrecht en van mijn vader uit Zeeland - is er in de genen toch iets zuidelijks geslopen. Iets van genegenheid op z'n minst. We kwamen hier als kind dan ook regelmatig. En door de jaren heen zijn die bezoekjes altijd gebleven. Omdat hier nog steeds familie woont, maar ook omdat het heerlijk is gewoon een dag of twee in Maastricht te zijn, wat door het Geuldal te zwerven, de trein naar Valkenburg te nemen of te genieten van de vergezichten in heuvelachtig Mechelen. Rijstevlaai. Nog zo'n reden.

Ik ben bij oma in Heerlen op het moment. Op zorgbezoek. Niet lang geleden brak ze voor de tweede maal een heup. Rechts dit keer, nadat een jaar of tien geleden links al eens aan de beurt was geweest. Vanuit medisch perspectief gaat het eigenlijk hartstikke goed, maar tussen de oren zit het nog niet helemaal lekker. Ze mag dan negentig zijn inmiddels, accepteren dat daarmee ook de gebreken komen, wil niet al te zeer lukken. Een gebroken heup is dan wel heel erg confronterend. Omdat het direct allerlei nieuwe beperkingen met zich meebrengt. Te meer daar ze verder zeer bij de tijd is. Oma woont nog op zichzelf en wist zich altijd prima te redden met een beetje hulp op z'n tijd.

Inmiddels lijkt iets van een aanleunwoning onvermijdelijk. De trap komt ze thuis niet meer alleen op. Slapen doet ze nu tijdelijk in de woonkamer. "Dit ga ik dan wel missen," zei ze vanochtend terwijl we in de tuin van het vroege zonlicht genoten. Ik knikte begrijpend. Oma is dol op haar tuin. Zoals mijn moeder dat ook heeft. "Maar weet je wat wel een voordeel is," vervolgde ze met ondeugende pretoogjes, "dat ik in zo'n aanleunwoning misschien iemand kan vinden om lekker Scrabble mee te spelen." Ik lachte. "Bingo, oma! Dát doen ze daar! Geen Scrabble." Ze schudde haar hoofd en zei resoluut: "Dat nooit! Ik ga geen Bingo spelen." Ik moest lachen, oma keek vooral resoluut. Na een korte stilte sputterde ze nog even: "Mij niet gezien hoor! Nee, geen Bingo."

Wat is het toch een heerlijk mens...

Verbazingwekkend fris

2009-08-06T03:49:00.004+02:00

Alle mensen! Nog geen uur later was 'ie er al. Bram is de naam. Zoals mijn opa ook heette. Hoogblonde haren. Hopelijk op termijn iets minder kalend dan zijn vader.

Annelies zag er verbazingwekkend fris uit. Wat een droombevalling ook. Het zou me niets verbazen als het een nieuw wereldrecord betreft.

Acht centimeter ontsluiting

2009-08-06T01:51:00.002+02:00

De telefoon. Moet Thijs zijn, dacht ik. En inderdaad. "Is het begonnen?" vroeg ik. "Het is begonnen," zei hij. We hadden afgesproken dat 'ie me dag en nacht mocht bellen. En daar was het verlossende telefoontje dan zojuist. Mijn broer klonk opeens heel serieus. Geconcentreerd ook.

Annelies staat op het punt om te bevallen. Acht centimeter ontsluiting inmiddels and counting. Mijn bed dus maar weer uit en op naar het ziekenhuis. Dit mag ik natuurlijk niet missen. Het voelt spannender dan ik had gedacht...

Iets van argwaan in hun blik

2009-07-13T18:00:00.003+02:00

Een vader en zijn twee jonge dochters, een onmiskenbare tweeling. Peroxideblond haar, een lichte krul in de punten. Ik schatte ze een jaar of vier. Beiden bewogen zich door de supermarkt met behulp van een modern soort skelter. De trapauto's waren vermomd als stripfiguur en hadden iets weg van een praalwagen tijdens carnaval.

Vader was op weg naar het assortiment verse pasta. Twee pakken ravioli met spinazie- en ricottavulling haalde hij even later uit het schap. Zijn dochters volgden iedere beweging met volle aandacht. Iets van argwaan dacht ik te bespeuren in hun blik. Op het moment dat vader de ravioli in zijn winkelwagen deponeerde, gingen ze los.

"Nee," riep de één dreigend. En de ander schreeuwde ter verduidelijking: "We willen koei!"

'Doet u mij maar drie kilo'

2009-07-03T10:46:00.005+02:00

Elke vrijdag is het markt bij mij voor de deur. Ik neem mezelf al ruim een jaar voor om mijn boodschappenschema daar op af te stemmen, maar het komt er steeds niet. Te veel gedoe uiteindelijk, te veel mensen.

Vaak komt het er dan ook op neer dat ik mezelf tussen de slenterende menigte doorwurm, om zo de ingang van Albert Heijn te bereiken. Daar doe ik vervolgens in alle rust - met een muzakje op de achtergrond - mijn inkopen.

Recht tegenover Albert Heijn staat een kraampje waar aardappelen worden verkocht. Toen ik zojuist de supermarkt verliet met een voorraadje Red Bull en toiletpapier, ving ik het volgende gesprek op:

"Wat mag het zijn, mevrouwtje?"
"Doet u mij maar drie kilo... We gaan op vakantie."

Dat handige zesvlaks draaiding

2009-07-01T12:35:00.005+02:00

Twee boekenkasten van het type Billy. Een jaar of tien oud. Ik had ze - in gedemonteerde staat - nog staan en ze leken me geschikt om troep in op te bergen. Niet zozeer boeken, maar vooral administratie, mijn audio- en videoarchief en wat er verder zoal placht rond te slingeren in huis. Toen ze eenmaal stonden, leek het slim om een derde Billy te introduceren. De muur bood in ieder geval voldoende ruimte. Dat ik uiteindelijk thuis kwam met twee smalle Billy's in plaats van één brede en dat de kleur ook niet overeen kwam met hetgeen ik al had, is een verhaal op zich.

Het gaat nu even om het montageproces. Dat blijkt Ikea in de loop der jaren te hebben aangepast. Ging er vroeger dwars door de zijwanden een stevige bout om de kast op drie plaatsen bijeen te houden, inmiddels is er een systeem waarbij je aan de binnenkant van de zijwanden een soort boutje moet bevestigen. Een boutje dat daarmee onzichtbaar is, zodra de kast in elkaar is gezet. Ik vond het een mooie vinding, maar was toch even danig van slag. Waar was het bekende Ikea-sleuteltje gebleven waarmee ik ben opgegroeid? Dat handige zesvlaks draaiding, waarmee ik ook de oude Billy's had opgetuigd.

De nieuwe oplossing was vanuit esthetisch perspectief dan wel een hele vooruitgang, maar handig vond ik het allemaal niet. Het kostte me tenminste de grootste moeite om de boutjes met de hand in te draaien. Daarbij ontstond aan mijn rechterduim bovendien als snel een grote blaar, veroorzaakt door het irritante hardplastic omhulsel dat Ikea om het grootste deel van de schroefdraad had gewikkeld. Ik had juist bedacht dat ik er een boze e-mail over zou schrijven, toen me bij de allerlaatste bout opviel dat het feitelijk gewoon een schroef was. Met een kruiskop.

Inmiddels hangen de vellen aan mijn duim. Maar de kasten staan...

Mijn eerste grote liefde

2009-06-25T17:16:00.001+02:00

We schreven nog. Brieven. Ik was het eerlijk gezegd vergeten. Hele epistels gingen er over en weer. Brieven aan oma, brieven thuis - over tegenvallende schoolprestaties en andersoortige crises. Brieven aan het bestuur van de lokale omroep over het gebruik van studio twee en de halstarrige opstelling van het hoofd techniek, aan leraren over vermeend onjuist geformuleerde vragen in proefwerken en brieven aan vriendinnetjes. Vooral de correspondentie met mijn eerste grote liefde is omvangrijk. Van mijzelf vind ik alleen wat kladjes terug, maar haar reacties zijn waarschijnlijk allemaal bewaard gebleven. Vijftien waren we. En het ging over niets. Maar juist dát raakt me als ik ze teruglees:

'Ik hou van je en nu ga ik verder met Duits. Latijn schrijf ik morgen wel over.'

Heerlijk.

Sterke Peer en de waterput

2009-06-25T14:49:00.002+02:00

Het is grote opruiming bij mij thuis. Reusachtige stapels papier, die nog te voorschijn kwamen bij de recente verhuizing van Miriam uit onze oude woning, probeer ik tot redelijke proporties terug te brengen. Vooral veel schrijfsels kom ik tegen. Schrijfsels uit vervlogen tijden. Zo nu en dan zit er iets aardigs tussen dat ik al lang was vergeten en dat ik soms niet eens meer herken als werk van mijzelf. Het onderstaande dateert van begin jaren negentig:

'Ik zal u het verhaal vertellen van Sterke Peer en de waterput, aangezien hij daar zelf niet meer toe in staat is. De genoemde waterput lag op een marktplein en niemand wist hoe diep hij was. Om daar achter te komen, bedacht Sterke Peer een list. Het was deze list die hem noodlottig zou worden. Peer legde een eikenhouten balk over de put en ging daar vervolgens aan hangen. Een ander greep zich aan zijn voeten vast en zo verder. Tot Peer bij de zevende man even in zijn handen moest spuwen.'

'Je kunt hem het best negeren'

2009-04-28T21:29:00.001+02:00

Nog nooit kreeg ik zo weinig credits voor een 'practical joke'. Minstens een uur waren Paul en ik gisteravond bezig om een paar kuub sneeuw van de begane grond naar de derde verdieping te verplaatsen, om die vervolgens te dumpen op het balkon van de buren. Zeker dertig centimeter lag er uiteindelijk over de volledige oppervlakte en da's best een hoop kan ik verzekeren. Maar geen enkele reactie toen ze thuis kwamen en ook vanochtend helemaal niets. Sterker, tot op dit moment is de score nada. En dat terwijl niemand anders dan Paul en ik verantwoordelijk konden zijn en de puinhoop onder invloed van een lichte dooi inmiddels behoorlijk is.

Het deed me denken aan mijn moeder, die vroeger - als ik weer eens aan het klieren was - mijn slachtoffer toevoegde: "Je kunt hem het best negeren, dan is de lol er snel genoeg af." Ik haat het als ze gelijk heeft...

Oranje boa's en dito hoedjes

2009-04-26T22:21:00.003+02:00

Ze zijn met bijna achtduizend en ze zingen de hele dag. Van die handjes-in-de-lucht-deuntjes, zoals de discoversie van 'Ik voel me zo verdomd alleen'. Dat nummer hoorde ik vandaag zelfs vier keer, waarvan één keer acapella. Vol verve gebracht door zo'n jaarclubje, waarvan er heel wat in deze regionen overwinteren. Steevast bestaan die clubjes overigens uit blonde meisjes met een flinke Gooische 'r' en een uniform roze jasje met opdruk. Ze zijn ook altijd een beetje schor. Dat zal behalve door het zingen, door de drank komen. Want die vloeit hier rijkelijk.

Paul en ik doen het tot nu toe rustig aan. Zo rustig dat het mijn goede vriend Rob, die ik vandaag aan het eind van de middag vanaf ons balkon in de diepte voorbij zag waggelen op weg naar de populaire bar Le Monde en die mij even toezwaaide, de opmerking ontlokte dat het is toegestaan om ons appartement van tijd tot tijd ook even te verlaten.

We zijn in Val Thorens voor de laatste week van het seizoen, die hier sinds jaar en dag bekend staat als de 'Dutch week'. De oranje boa's en dito hoedjes zijn daarbij alom tegenwoordig, al was het alleen maar omdat ook hier Koninginnedag in aantocht is. Benieuwd wat de Fransen daarvan vinden. Het zal er donderdag vast 'classy' aan toe gaan, daar twijfel ik niet aan. Want Hollanders in den vreemde, da's een uniek slag. Zeker in de sneeuw komt het beste in ze boven. Laat die handjes maar zien mensen! En laat je hoooooooren!

Ik voel me zo verdomd alleen... :-)

Een Frans klinkend deuntje

2009-04-23T15:08:00.001+02:00

Ik verliet de supermarkt met een stokbrood en anderhalf ons peperpaté. Bij de uitgang speelde een Roemeense straatmuzikant een Frans klinkend deuntje op zijn accordeon. De zon scheen.

Dood is wel erg definitief

2009-04-23T08:58:00.004+02:00

Fuck zeg, hij is dood! Dat hele JSF-gedoe interesseerde me sowieso al weinig, maar kon me alsnog volledig worden gestolen toen ik gisteren tijdens NOVA naar Teletekst zapte en werd overvallen door de opening op pagina 101. Ik wist dat hij ziek was en ook dat het niet goed ging. Maar dood, dat is toch wel een beetje erg definitief.

Clairy Polak voerde halsoverkop een ongemakkelijk gesprek met de baas van de Volkskrant. Het werd goddank ingeleid met prachtige beelden. Martin Bril aan het water, lopend over een grassige dijk die werd ontsierd door enorme windmolens. Lelijke windmolens. Ze bewogen niet synchroon, klaagde hij. En er stond er altijd wel eentje stil. Ook zo irritant.

Ik hield van die man. Fuck zeg...

Een windje van je oma negeren

2009-04-20T12:51:00.006+02:00

Het eerste rokje met blote benen zag ik alweer een week of twee geleden. Toch is het alsnog een vermelding waard, alleen al omdat het eerste rokje traditiegetrouw de markering is van een nieuw lenteseizoen. Het was in de trein, ter hoogte van Den Haag. Halverwege de dertig schatte ik de vrouw die het rokje droeg. Ze had bruin haar en krullen, een open gezicht. Ze had gerend, te oordelen naar de iets vochtige bovenlip en haar zware ademhaling. Vol overtuiging plofte ze dan ook neer op de bank. Ik herkende een zucht van verlichting. Ze had een goed figuur. Mooie benen. Het rokje, dat was uitgevoerd in een zwart-witte ruit, viel net boven de knie. Goede knieën ook. Niet te knokig.

We wisselden een korte glimlach. Aantrekkelijk vrouw, dacht ik, terwijl ik mijn aandacht vestigde op het boek dat ik aan het lezen was. Ik keek pas weer op toen ik het geritsel hoorde van plastic. De vrouw met het rokje had een zakje Tijgernootjes te voorschijn gehaald. Het kostte haar nog best wat moeite om de verpakking te openen, maar toen dat eenmaal was gelukt, begon ze vol overgave de nootjes in haar mond te wippen. Eén voor één, met tussenpozen van ongeveer een halve minuut. Het krakende geluid van het krokante omhulsel dat tussen haar kiezen werd verbrijzeld, was bijna oorverdovend in de volle, maar overigens doodstille coupé. Ze smakte een beetje.

Na het vijfde nootje kwam er een blikje Bavaria te voorschijn. Het gesis bij het openen, viel samen met het kraakgeluid van het zesde Tijgernootje. Het was bijna alsof ze bewust een ritmische compositie creëerde. Nootje, krak, smak, blikje, slok, slurp. Na het elfde nootje liet ze een boertje in de maat. Met de rest van de coupé deed ik net of het voorval me ontging. Zoals je een windje van je oma zou negeren, zeg maar. Wegkijkend van mijn boek, met mijn blik op de einder en in het besef dat de verpersoonlijking van de lente tegenover mij nootjes at, bier dronk en er lustig op los boerde, bedacht ik dat mijn dagelijks leven eigenlijk best wel 'rock and roll' is...

Een handvol aansporingen

2009-03-30T13:33:00.001+02:00

De overgang van vakantiebloggen naar thuisbloggen blijkt altijd moeilijk. Er was weer eens een handvol aansporingen nodig om mijzelf te bewegen de draad op te pakken.

De eerste twee weken na terugkomst ben ik dan ook vooral aan het klussen geweest. In het besef dat ik reeds een jaar woon waar ik woon en met de frisse blik die hoort bij terug van weggeweest, zag ik dat er echt weer eens iets moest gebeuren. Kledingkast eindelijk in elkaar gezet, spotjes opgehangen en anderszins met lampenkappen in de weer geweest. Handdoekenrek, kapstok en nieuwe flatscreen eindelijk bevestigd. En een hele coole bonsai aangeschaft. Een behoorlijke boom, ongeveer tot kinhoogte, die het overige gebrek aan groen in mijn huis moet compenseren.

De afgelopen anderhalve week werd ik opgeslokt door een spoedje voor Ahoy, waardoor het reguliere werkritme inmiddels helemaal terug is. En zie hier, de eerste thuisblog is ook een feit...

Twijfelen aan mijn mannelijkheid

2009-02-28T13:24:00.005+01:00

Bangkok. Wat hou ik toch van deze stad! De afgelopen twee dagen was het 'shop till you drop'. Zodanig dat ik bijna zou gaan twijfelen aan mijn mannelijkheid. En nu maar hopen dat de Franse douane - waar ik eerdaags de Schengen-zone weer betreed - niet al te alert is, want ik zit met al mijn aankopen ruimschoots boven de belastingvrije limiet. Daarbij draagt het niet bij aan mijn geloofwaardigheid dat ik onder meer met een uitgebreide collectie truien huiswaarts keer. Fingers crossed dus. En proberen om in ieder geval die ándere limiet niet te overschrijden. De limiet van mijn creditcard.

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Zand tussen mijn tenen

2009-02-24T04:07:00.006+01:00

Mensen die mij ook maar enigszins kennen, weten dat ik een hekel heb aan warmte. Mijn hekel aan strand is zo mogelijk nog groter. Zand tussen je tenen. Ik hou er niet van. De warmte in Azië neem ik al jaren voor lief, omdat er zoveel andere dingen aan dit continent zijn waar ik enorm van hou - de chaos, de geuren, de mensen, het eten. Maar dat ik op dit moment al dik twee dagen geniet van een verblijf aan zee, mag een echte doorbraak heten.

Zand tussen mijn tenen. Ik voel het niet eens meer...

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Stoppen doet niemand

2009-02-22T06:03:00.009+01:00

Het echte leven speelt zich hier af langs de weg. De levenslijn voor een gemiddelde Filippino. Zoals in alle Aziatische landen natuurlijk met ontelbare eetstalletjes. Weinig verfijnd overigens. Er gaat hier vooral vlees op de barbecue en dan het liefst in de vorm van smakeloze, knakworstachtige creaties. Of onbestemde balletjes op een stokje. Als je geluk hebt draait er een kip aan het spit. Van groenten moeten ze hier sowieso maar weinig hebben.

Het eten tref je overigens niet alleen lángs de weg, maar ook óp de weg. Letterlijk. In de vorm van rijst, mais of koffiebonen. Het afsluiten van een rijstrook over tientallen meters om je zelfgekweekte waar te laten drogen in de zon, is volstrekt geaccepteerd. Bussen, jeepneys en tricycles laveren er behendig omheen. En als de oogst gereed is om verkocht te worden, komt een heel leger Filippino's in actie met bezems en zakken om het asfalt weer vrij te maken.

Wegbarrières zijn er ook in andere vormen. Zo tref je in dit land ontelbare 'checkpoints' van het leger en de politie. Die worden gekenmerkt door witte hekjes op straat, waarop met grote rode letters het woord 'stop' is geschilderd. Stoppen doet overigens niemand en een uniform heb ik er nooit in de buurt gezien. Hetzelfde soort hekjes tref je bij scholen, dan met de tekst 'slow down'. Maar ook daaraan laat geen enkele chauffeur zich iets gelegen liggen.

De wegen zelf zijn ondertussen de meest in het oog springende indicatie dat corruptie nog altijd welig tiert. Niet zelden is op een specifieke route het wegdek slechts deels verhard. Over enkele honderden meters blijkt het in perfecte staat, om abrubt over te gaan in 'dirtroad' en vervolgens weer in keurig asfalt of beton. Inmiddels weet ik dat de secties door verschillende aannemers worden gebouwd, die simpelweg stoppen als het geld op is. En dat is nogal snel het geval.

Een gemiddelde bus of jeepney maakt dat maar bar weinig uit. Met veel gehobbel en wat extra reistijd wordt de bestemming alsnog wel bereikt. Daarbij is het op z'n minst bizar om te zien hoeveel mensen je per rit blijkt te kunnen vervoeren. Vooral de jeepneys die langere afstanden rijden en normaal gesproken plaats bieden aan negentien passagiers, zijn in staat om dat aantal op te rekken tot ongekende hoogten. Met een goed gevuld dak komen ze soms zelfs wel tot vijftig.

Bussen kenmerken zich vooral door de muziek die er wordt gedraaid. Dat is zonder uitzondering namelijk Amerikaanse country. Op z'n minst surrealistisch wanneer je daar voor het eerst mee wordt geconfronteerd. Tegelijk ook wel begrijpelijk, wanneer je bedenkt dat dit land lange tijd onder koloniaal bewind van de Verenigde Staten viel. Maar het blijft toch een beetje vreemd om een bus Filippino's vol ovetuiging mee te horen zingen met Reba McEntire.

De weg. Bron van verwondering. Van frustratie soms. Maar zonder twijfel de spiegel van het echte Filippijnse leven.

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Onderwaterbus met witte stippen

2009-02-19T08:36:00.004+01:00

Sinds een uur of twaalf zit Frank Boeijen in mijn hoofd. Kronenburg Park. Die ene regel, over één seconde. Zolang duurde namelijk mijn ontmoeting met een meterslange walvishaai. Eén seconde, meer was het niet. Net genoeg om het kenmerkende stippelpatroon te herkennen. Net genoeg om me te realiseren dat de ontmoeting - hoewel kort - alleszins bijzonder was.

Toch moet ik toegeven dat de teleurstelling iets overheerst. Ik was immers naar Donsol gekomen voor meer dan één walvishaai en vooral ook voor meer dan een enkele seconde. Een beetje wrang is het dan ook dat er gisteren drie en de dag ervoor zelfs vijf werden gespot. De natuur laat zich echter niet sturen, of het moeten de Japanners zijn die daar met hun voorliefde voor het vlees toch enigszins in slagen.

Het plaatsje Donsol stond tot tien jaar geleden overigens niet eens op de kaart. Pas nadat een duiker een filmpje maakte van een 'butanding' - zoals de Filippino's ze noemen - en een krant daar lucht van kreeg, kwam de toeristische tredmolen in beweging. En inmiddels vormen de walvishaaien in Donsol één van de voornaamste attracties in dit land. Van februari tot mei wel te verstaan, als ze hier fourageren.

Volstrekt ongevaarlijk zijn ze, tenzij je plankton of kril bent. Groot zijn ze daarentegen des te meer. Ze groeien onder ideale omstandigheden tot wel achttien meter uit. Of zoals een Duitse mede-opvarende, die hier inmiddels al jaren komt, het vandaag treffend verwoordde: het is alsof er een bus voorbij komt. Een onderwaterbus met witte stippen. Indrukwekkend, dat is het woord. Al is het maar voor één seconde.

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Naar het hiernamaals geholpen

2009-02-17T10:41:00.004+01:00

Hij is de tachtig gepasseerd. In de Filippijnen sowieso een record. Maar wat hem nog veel meer bijzonder maakt, is dat deze breekbare, oude man één van de laatste twee overgebleven 'headhunters' is in de provincie Kalinga. De tatoeage op zijn borst is al wat nog herinnert aan dit - op z'n minst - iets dubieuze verleden. Tigerman staat er, in ernorme hoofdletters.

Als we kennismaken, voel ik zijn zachte, inmiddels iets vergroeide handen. Niet het soort handen waarvan je zou verwachten dat ze in staat zijn te doden. Toch heeft Tigerman verschillende leden van rivaliserende bergstammen naar het hiernamaals geholpen. Hun hoofd met zich meetorsend als troffee voor het thuisfront. Een zelfgemaakte bijl om de lugubere klus te klaren.

Tigerman is de vader van Amboy, de schoonvader van Carmen. Twee mensen die al net als de voormalige koppensneller niets dan hartelijkheid uitstralen. Ik logeer een nacht in hun huis in het bergdorp Butbut. Een dorp dat alleen bereikbaar is via een nagenoeg onbegaanbare weg, die eigenlijk niet eens een weg mag heten. Zelf geraak ik in het plaatsje na een lange voettocht door de bergen.

In het gezelschap van gids Romy vertrek ik in alle vroegte vanuit Tinglayan. Over paadjes die je als zodanig niet eens zou herkennen. Vaak gaan ze bijna loodrecht omhoog en is er meer sprake van klimmen dan wandelen. De tocht is uitputtend. Regelrecht loodzwaar zelfs. Maar de omgeving is zo overweldigend mooi dat het de fysieke pijn uiteindelijk meer dan waard is.

Bevoorraad met snoep en lucifers voor de inwoners van de primitieve bergdorpen die we aandoen, maken we onze eerste stop in Dananao na een wandeling van bijna drie uur. Een kleine schare huizen rond een aantal centraal gelegen rijstvelden. Een plek waar nagenoeg nooit toeristen komen. De ontvangst is hartverwarmend. Een aantal kinderen begeleidt ons nog kilometers ver tijdens de tweede etappe.

Die voert door rijstterrassen en via een schitterende waterval naar het dorp Tulgao. Daar ontmoet ik een aantal vrouwen die nog zijn uitgedost met traditionele tatoeages. Versieringen in de vorm van een soort ruitpatroon, die hun volledige armen beslaan. Een man met ernstige hoofdpijn krijgt wat ibuprofen uit mijn verbanddoos. Westerse medicijnen zijn er onverkrijgbaar.

En vervolgens naar Butbut, waar ik word opgevangen door Carmen met zelfgeteelde koffie en waar Emboy later die avond een kip slacht om mijn honger te stillen. Ik betaal hem tweehonderd pesos voor de geste en de hele familie eet mee. Behalve Tigerman wonen in het huis namelijk nog zeven kinderen. De kip geldt als feestmaal. Vlees staat er hooguit eens per maand op het menu.

Na een onrustige nacht - vooral vanwege het ontbreken van een matras - zeg ik de familie gedag. Het afscheid is al net als de ontvangst. Zo vriendelijk, zo hartelijk. Je zou er bijna week van worden. Tigerman omsluit mijn rechthand met zijn beide knuisten. Opnieuw voel ik het zachte vlees. Hij buigt zijn hoofd als teken van respect. Ik doe hetzelfde. Wat een schat van een koppensneller...

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Twintig varkens en zestig kippen

2009-02-12T06:16:00.004+01:00

De weg van Banaue naar Sagada is op de meeste plaatsen niet meer dan een glibberige 'dirtroad' met metersdiepe kuilen waarin het water tot de rand staat. Het feit dat de bus die deze lijndienst onderhoudt nog net niet uit elkaar valt van ellende, waardoor je bij voortduring bidt dat de remmen het niet zullen begeven, maakt de route bepaald niet geschikt voor mensen met een zwakke maag of een verhoogde bloeddruk. De afgrond ter linkerzijde is namelijk loodrecht en eindigt zo'n vijftienhonderd meter in de diepte.

Eén verkeerde stuurbeweging zou waarschijnlijk al fataal zijn, waarbij het feit dat de chauffeur zijn ogen nauwelijks op de weg houdt en vooral bezig lijkt met het prepareren van zijn betelnoten, weinig bemoedigend werkt. Betelnoten zijn hier trouwens sowieso een eerste levensbehoefte en de straten kleuren dan ook letterlijk rood van het residu dat hele legers Filippino's bij voortduring uitspugen. Maar dat verder geheel terzijde.

Los van het dreigende onheil, is de rit naar Sagada wonderschoon. Het uitzicht over de wijdse valleien, het ononderbroken groen dat de hellingen drapeert, de terrassen met rijst en andere gewassen, het werkvolk dat de velden ruimt, de pittoreske dorpjes, de rivieren die in de diepte een weg naar zee zoeken, de zon die tracht door de laaghangende bewolking heen te prikken, de mannen met kapmessen die sjokkend door de berm op weg zijn naar onbekende bestemmingen.

Sagada zelf stelt al evenmin teleur. Het woord 'relaxt' is hier vermoedelijk uitgevonden. Het dorpje is vooral bekend vanwege de opmerkelijke doodscultuur die hier al eeuwen wordt aangehangen. Als je familie twintig varkens en zestig kippen offert, krijgen je aardse restanten een eersteklas rustplek. In een kist die hangt aan de steile kliffen. Dichter bij God kun je volgens de 'locals' niet komen. Misschien dat die gedachte de gemiddelde buspassagier zo rustig houdt. Maar het kunnen ook de verdovende betelnoten zijn.

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Volk van koppensnellers

2009-02-10T08:06:00.005+01:00

Ze gelden als één van de acht wereldwonderen. Wie die lijst bijhoudt, is me overigens een raadsel. Ik neem de classificatie dan ook met een korreltje zout. Zeker is wel dat de rijstterrassen van Banaue voorkomen op de werelderfgoedlijst van Unesco. En ze zijn indrukwekkend. Zelfs in deze tijd van het jaar, als de aanplant van nieuw gewas nog in volle gang is en de meeste velden nog bruin kleuren van de vruchtbare modder.

De terrassen zijn zo bijzonder omdat ze niet zijn afgebakend met steen, zoals in deze regio meestal het geval is en omdat ze ruim tweeduizend jaar geleden zijn aangelegd. Verantwoordelijk zijn de Ifugao, een Filippijnse stam die vooral bekend staat als volk van koppensnellers. Tegenwoordig vloeit er overigens nog maar nauwelijks bloed. Althans niet in letterlijke zin. De Ifugao zijn daarentegen als geen ander bekwaam in het laten bloeden van toeristen.

Bezoekers worden hier in financiële zin namelijk uitgekleed. De kosten voor een ritje per tricycle of jeepney - de voornaamste vormen van transport in dit land - gaan werkelijk 'sky-high'. Zodanig dat ik besloot om gemotoriseerd transport niet eens serieus te overwegen. Niet omdat het onbetaalbaar is, want in relatieve zin vallen de prijzen ook wel weer mee, maar vooral om slecht gedrag niet te belonen. Misschien helpt het. Desnoods slechts een beetje.

En dus doen mijn kuiten nu pijn na een stevige wandeling bergop. Want de terrassen beslaan volledige heuvels en de beste manier om ze in volle glorie te aanschouwen is van bovenaf. Benen omhoog dus en de rest van de dag gebruiken om bij te komen. Vannacht bovendien lekker slapen, zoveel is zeker. Oud-Hollands moe maar voldaan...

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Associaties met Zuid-Amerika

2009-02-08T06:03:00.004+01:00

Het kost me tot nu toe moeite om de Filippijnen te plaatsen. Ik ben in Baguio op het moment, dik tweehonderd kilometer ten noorden van Manila. In de bergen, omringd door dennebomen. Landschappelijk doet de omgeving dan ook allerminst denken aan Azië. En ook de mensen komen me weinig orientaals voor. Eerder Boliviaans. Gek is dat, ik heb voortdurend associaties met Zuid-Amerika. Heeft ook wel iets met het klimaat van doen. Door de hoogte is het zonnig, maar niet warm. Aangenaam, dat wel. Prettig is het ook dat iedereen Engels spreekt. Met dank aan het Amerikaanse leger, dat de Filippijnen decennialang als uitvalsbasis gebruikte.

Bangkok ligt inmiddels alweer een dikke dag achter me. Door mijn gemiste vlucht was ik er uiteindelijk veel te kort. Maar lekker was het desondanks. Wat hou ik toch van die stad! Over drie weken in de reprise. Nu al zin in...

[Zie ook: Dossier Filippijnen]

Vliegtuig gemist, ticket waardeloos

2009-02-04T13:07:00.005+01:00

In Utrecht was me al duidelijk dat het halen van mijn vliegtuig waarschijnlijk schier onmogelijk zou blijken. Chaos op het spoor door defect materieel ergens richting de Duitse grens. De ICE naar Düsseldorf kwam met een half uur vertraging binnen en werd vervolgens ook nog omgeleid via Den Bosch, waardoor we in Arnhem al zo'n anderhalf uur achterliepen op schema. In Oberhausen kwam de genadeslag, toen de spoorwegautoriteiten besloten de trein helemaal uit de dienstregeling te halen en we een half uur moesten wachten op vervangend materieel. Twee uur vertraging bij aankomst op het vliegveld. Precies de rek die ik had ingebouwd.

Vliegtuig gemist, ticket waardeloos. En dus zat er niets anders op dan een nieuw plaatsbewijs te kopen. Of ik even duizend euro wilde aftikken. Dat het niet mijn geluksdag was gisteren, lijkt me duidelijk. Toch is er licht aan het eind van de tunnel. Ik heb heerlijk geslapen vannacht in een hotel bij de luchthaven, nog even ruzie gemaakt bij de receptie vanochtend over een kleinigheid waardoor het laatste restje negatieve energie is verdwenen en ik vlieg straks - via Parijs - rechtreeks op Bangkok. Geen tijdrovende tussenstop dus in Singapore. Hoewel ik me eerlijk gezegd ook wel iets had verheugd op een biertje en een sigaret in de Cactus Bar aldaar. De leukste airportbar ter wereld.

Nog even doorbijten en wat tijd doden in Düsseldorf nu. En hopen op een flinke meevaller, ergens onderweg. Dat heb ik wel verdiend, lijkt me. Na gisteren...

[Zie ook: Dossier Filippijnen]